منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٦٩٤ - نمونه هاى تطبيقى فقه دو مكتب

و صادق. سپس مجالس امام صادق در نشر مذهب، همان كاركرد تدوين را در استقرار مذهب عهده‌دار شد و پيشوايانى كه نزد آن حضرت شاگردى كردند و شاگردانشان امورى را دريافتند كه مجلس درس امام صادق را سرآمد همه مجالس (خواه مجالس اهل سنّت يا اهل بيت) ساخت‌[١].

آن گاه استاد مواردى را مى‌شمارد. وى پيش از اين مطلب، مى‌نويسد:

دوران شاگردى نزد امام صادق مايه افتخار فقه مذاهب چهارگانه اهل سنّت شد. امّا عظمت امام زياده و كم نمى‌پذيرد، آن حضرت علم جدّش را به همه مردم مى‌رساند.

امامت مرتبه [بلندى‌] است، و شاگردى امامان اهل سنّت نزد آن حضرت، اشتياق آنان بود براى نزديك شدن به صاحب اين مرتبه‌[٢].

و در جاى ديگر مى‌نويسد:

مالك، بوى پيامبر را در مجلس فرزندِ دختر او مى‌يافت و حس يا گويا لمس مى‌كرد ماده‌اى را كه از جد به نوه‌اش انتقال مى‌يابد يا اشياى غير مادى كه عقل و دل را مى‌رُبايد.

نگاه به آن حضرت لذت بخش بود و شنيدن از او نعمتى [بزرگ‌] و صرف همنشينى با او تأديب و تربيت، و در همه اينها راه هايى سوى «بهشت» بود.

صاحب مجلس از هر نظر پاك و پاكيزه بود، از جدش جز به پاكيزگى حديث بر زبان نمى‌آوَرْد ...[٣]

و در جاى ديگر مى‌نگارد:

[١] . الإمام جعفر الصادق: ١٨٦.

[٢] . همان: ١٦٣.

[٣] . همان: ١٦٠.