منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٦٢٠ - امام محمّد باقر عليه السلام

ابو حمزه ثُمالى مى‌گويد:

صحيفه‌اى از على بن حسين را درباره زُهد خواندم، و آنچه را در آن بود نوشتم و سپس به آن حضرت عرضه داشتم. امام عليه السلام آن را شناخت و تصحيح كرد[١].

شايد بخشى از صحيفه كامله سجاديّه به دست ابو حمزه رسيد و او آن را خواند و ...؛ زيرا آنچه در صحيفه آمده است در زهد منحصر نمى‌شود، بلكه امور ديگرى نيز در آن هست.

نيز اين احتمال وجود دارد كه اين ماجرا به جزئى از كتابِ امام على عليه السلام مربوط باشد كه به سند امام سجّاد عليه السلام روايت شده بود؛ چراكه كتاب امام على عليه السلام نزد آن حضرت بود.

روايت شده كه از امام سجّاد عليه السلام درباره مردى سؤال شد كه در مالش وصيّت به «شي‌ء» كرده است [يعنى گفته است: چيزى از مالم را بدهيد به ...] امام عليه السلام فرمود: مقصود از «شي‌ء» در كتاب على عليه السلام يك ششم مال است‌[٢].

كُلَيْنى به سندش از امام صادق عليه السلام روايت مى‌كند كه فرمود:

على بن حسين عليه السلام هنگامى كه كتاب على عليه السلام را مى‌گرفت و در آن مى‌نگريست، مى‌فرمود: چه كسى طاقتِ اين [همه عبادت را با اين كيفيّت‌] دارد؟!

سپس به آن عمل مى‌كرد[٣].

از ابن اذَيْنَه، از ابان بن ابى عَيّاش روايت شده كه گفت:

اين نسخه كتاب سُليم بن قَيْس عامرى هلالى است كه به ابان بن ابى عَيّاش داد و آن را قرائت كرد، و مى‌پندارد كه آن را بر على بن حسين قرائت كرده است.

[١] . روضه كافى ٨: ١٤، حديث ٢؛ الفهرست( طوسى): ٦٨، رقم ١٣٨.

[٢] . فروع كافى ٧: ٤٠، حديث ١ و ٢؛ من لا يحضره الفقيه ٤: ٢٠٤، حديث ٥٤٧٣.

[٣] . روضه كافى ٨: ١٦٣، حديث ١٧٢.