منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٥١٠ - انگاره حجيّت قول صحابى

(به هر حال) چه به آن عمل شود و چه واگذاشته شود، بر هر كس كه حق را شنيد، واجب است- در هر حالى- به آن عمل كند.

و نيز احاديثى كه گفته شده بعضى از پيشينيان، تركش كرده‌اند، در بيشتر مواقع، همان احاديثى نيست كه اين احتجاج گران نيز به خاطر رويگردانى گذشتگان، آن را ترك كرده باشند، بلكه اينان آنچه را آنان گرفته‌اند ترك كرده‌اند و به آنچه آنان رها كرده‌اند چسبيده‌اند. از اين رو بر ايشان در ترك بعضى از احاديث توسط برخى از سَلَف، حجتى نيست؛ چراكه خودشان نخستين مخالفان در اين راستايند و اول كسانى‌اند كه آن ترك را باطل مى‌سازند.

احتجاجى بدتر از اين نيست كه انسان به چيزى كه باطل است بر كسى احتجاج ورزد- كه آن احتجاج را ثابت و درست نمى‌داند- بلكه آن را باطل مى‌سازد؛ چونان ابطال احتجاج‌گر براى او يا شديدتر از آن.

و نيز اگر افتراى آنان درست باشد كه نزد تارك بعضى از احاديث علمى بوده كه بدان جهت آن را ترك كرده‌اند (از اين سخن به خداى بزرگ پناه مى‌بريم و در پناه او قرار مى‌دهيم همه كسانى را كه خيرى در حقّشان گمان مى‌رود از مثل اين نسبت‌ها كه به بزرگانِ اين امّت مقدّس داده‌اند) لازم مى‌آيد كه فاعلِ آن، ملعون به لعنت خدا باشد، خداى متعال مى‌فرمايد:

إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى‌ مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتابِ أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ‌[١]؛

كسانى دلايل روشنگر و هدايتى را كه نازل كرديم (بعد از آنكه آن را در كتاب‌هاى آسمانى تبيين كرديم) كتمان مى‌كنند. اين‌گونه كسان را خدا لعنت مى‌كند و همه لعن كنندگان نفرينشان مى‌كنند.

مى‌گوييم: خدا لعنت كند هركسى را كه از خدا و رسول علمى را بداند و آن را از مردم كتمان سازد (هركه باشد) و هركه اين را به صحابه نسبت دهد، آنان را به بدعت در دين و شريعت‌فريبى نسبت داده، كه از كفر شديدتر است.

[١] . بقره/ ١٥٩.