منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٣٥٧ - نگرشهايى درباره رأى

برهانِ ساختگى بودن اين خبر و بطلان آن، اين است كه: باطل و ممتنع مى‌باشد كه رسول خدا بگويد:

«اگر در كتاب خدا و سنّت پيامبرش، حكمى را نيافتيد»!

در حالى كه مى‌شنود سخن پروردگار را كه مى‌فرمايد:

وَ اتَّبِعُوا أَحْسَنَ ما أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ‌[١]؛

نيكوترين چيزها را كه از پروردگارتان سوى شما نازل شده، پيروى كنيد.

الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ‌[٢]؛

امروز دينتان را براى شما كامل كردم.

وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ‌[٣]؛

هركه از حدود خدا تجاوز كند، به خويش ستم كرده است.

با اينكه از پيامبر صلى الله عليه و آله تحريم «رأى گرايى» در دين، ثابت است‌[٤].

واكاوى چنين قضايايى در شريعت، اين امكان را براى پژوهش‌گر فراهم مى‌آورد كه از افُق وسيع‌تر و از زاويه علمى شايسته‌تر در امور شريعت بنگرد، با تأكيد بر اينكه مى‌بايست در اين عرصه به دور از عواطف و احساسات نگريست و آزاد انديش بود و نصوص را به همراه شرائط آنها وارسى نمود و گرايش‌ها و عواطف را در آن دخيل نداد.

بارى، بايد ديد آيا شايسته مى‌نمايد در حالى كه پيامبر- خود- در ميان امّت است، قول به رأى را اجازه دهد؟ يا اينكه مقصود آن حضرت، عمل طبق نصوص صحيح كتاب و سنّت است (كه نزد اصحاب موجودند) نه اجتهاد بر وفق ظن و تخمين!

[١] . زمر/ ٥٥.

[٢] . مائده/ ٣.

[٣] . طلاق/ ١.

[٤] . الإحكام فى اصول الأحكام ٦: ٢٠٨، باب ٣٥.