منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ١١٤ - نقد و بررسى

اگر عُمَر در پى اين هدف مى‌بود، از احَدى باك نداشت و از ترديد صحابه نمى‌هراسيد و در آنچه مى‌خواست درنگ نمى ورزيد و براى تدوين، خطوط قرمز تعيين مى‌كرد؛ چنان كه درباره «مُتْعَه» با جرأت و قدرت گفت: «دو متعه در عهد رسول خدا بود، من آن دو را حرام مى‌سازم و هركه را مرتكب آن دو شود مجازات مى‌كنم».

بنابراين، مسئله خلافت و گستاخى بر زهرا عليها السلام و گرفتن فدك از آن حضرت و دستگيرى على عليه السلام براى بيعتِ اجبارى با ابوبكر و ... يك چيز است، و منع از تدوين براى غرضى، چيز ديگر مى‌باشد.

ثالثاً: در تاريخ ثبت است كه شيخين درباره فضائل على عليه السلام و اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله رواياتِ زيادى را نقل كرده‌اند. محب الدين طبرى بابى را با اين عنوان منعقد ساخته است:

«ذكر ما رواه أبوبكر في فضائل عليّ»

(نقلِ آنچه ابوبكر در فضائل على روايت كرده است) ... از جمله احاديث اين باب، روايات زير است:

* عبادت بودن نگاه به على.

* برابرى كفِ دستِ على با دستِ پيامبر.

* اينكه پيامبر براى على خيمه‌اى زد و براى فرزندانش خيمه‌اى ديگر.

* اين حديث كه: على نسبت به پيامبر، به منزله پيامبر است نسبت به پروردگار.

* اينكه احدى بر صراط نمى‌گذرد مگر با جوازى كه على آن را مى‌نويسد.

* اين سخن پيامبر كه فرمود: هركه مسرور مى‌شود از اينكه نزديك‌ترين خويشاوند به من را بنگرد، به على نگاه كند.

* اينكه ابوبكر كسى را كه توصيف پيامبر صلى الله عليه و آله را از او خواست، به على حواله داد[١].

در المستدرك علي الصحيحين از عمر نقل شده كه گفت:

على بن ابى طالب سه خصلت را داراست كه اگر يكى از آنها را داشتم برايم از شتران سرخ‌موى محبوب‌تر بود!

[١] . الرياض النضره ٣: ٢٣٢.