اصول فقه شيعه - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٧٧ - مطلب اوّل مسأله «استحباب اعاده»

مطلب اوّل: همه اين روايات، [١] در مسأله استحباب اعاده مشتركند و ما بايد بحث كنيم كه آيا مورد استحباب كجاست؟ مطلب دوّم: در بين اين روايات دو روايت صحيحه است كه در آنها علاوه بر مسأله استحباب اعاده، تعبير بالاترى وجود دارد: در يكى از اين دو روايت، بعد از ذكر استحباب اعاده، مى‌فرمايد:

«يجعلها الفريضة» يعنى نماز اعاده شده را فريضه قرار دهد. [٢] در روايت ديگر به دنبال «يجعلها الفريضة» مى‌فرمايد: «إن شاء». [٣] مطلب سوّم: در روايت ديگرى كه سندش ضعيف است جمله «يجعلها الفريضة» را ندارد بلكه به دنبال ذكر استحباب اعاده مى‌فرمايد: «يختار اللَّه أحَبَّهُما إليه» يعنى بعد از اعاده اين نماز، خداوند از اين دو نماز هركدام را كه نزد او محبوب‌تر است اختيار مى‌كند. [٤] اين روايت را مرحوم آخوند در كفايه مطرح كرده است. حال ما بايد هريك از اين مطالب را جداگانه مورد بحث قرار دهيم:

مطلب اوّل: مسأله «استحباب اعاده»

در اينجا از دو جهت بايد بحث كنيم: اوّلًا: ما بايد ببينيم آيا مورد استحباب اعاده كجا است؟ مشهور مى‌گويند: [٥] استحباب اعاده در دو مورد است: ١- كسى نمازى- مثلًا نماز ظهر- را خوانده سپس جماعتى در ارتباط با همان‌

[١]- وسائل الشيعة، ج ٥، ص ٤٥٥، (باب ٥٤ من أبواب صلاة الجماعة).

[٢]- وسائل الشيعة، ج ٥، ص ٤٥٥، (باب ٥٤ من أبواب صلاة الجماعة، ح ١١).

[٣]- وسائل الشيعة، ج ٥، ص ٤٥٥، (باب ٥٤ من أبواب صلاة الجماعة، ح ١).

[٤]- وسائل الشيعة، ج ٥، ص ٤٥٧، (باب ٥٤ من أبواب صلاة الجماعة، ح ١٠). وجه ضعف سند اين روايت به‌زودى در ضمن مطلب سوّم مطرح خواهد شد.

[٥]- مرحوم آخوند هم طبق مبناى مشهور بحث كرده است.