اصول فقه شيعه - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٦٥ - بخش اوّل از بحث اجزاء

مباحث مربوط به اجزاء

در بحث‌هاى گذشته گفتيم كه مبحث إجزاء داراى دو بخش است:

بخش اوّل از بحث اجزاء

بخش اوّل، يك مسأله عقليّه محض است و آن اين است كه آيا اتيان به مأمور به‌ [١] در هر امرى- اگرچه قائل به تعدّد اوامر بشويم- نسبت به امر خودش مجزى است يا نه؟ در صورت إجزاء، لازم نيست آن مأمور به را دوباره در خارج اتيان كنيم. اگر گفت:

«صلّ مع الوضوء» و ما هم نماز با وضو را با همه خصوصيّات آن خوانديم، اين امر، گريبان ما را رها مى‌كند. اگر گفت: «صلّ مع التيمّم» و ما هم نماز با تيمّم را با همه‌

[١]- وقتى گفته مى‌شود: «اتيان به مأمور به»، اين عبارت بر اين معنا دلالت دارد كه مأمور به داراى ابهام و اجمال نيست بلكه با تمام خصوصياتش معلوم است. هم از نظر تشخيص روشن است و هم از نظر تطبيق بر خارج، نقصانى در آن وجود ندارد. كلمه «على وجهه» مسأله تطبيق را مطرح مى‌كند. يعنى اگر مأمور به را آن‌گونه كه بايد انجام داد، در خارج اتيان كنيم، نسبت به امر خودش مجزى است يا نه؟