ده روز در جايى بماند و آن روز را روزه بگيرد. ولى ظاهر آن است كه سفر جايز است و قصد اقامه واجب نيست و در صورتى كه روزه نگيرد لازم است روزۀ آن روز را قضا كند.

فاضل: مثل اين كه نذر كند روز معينى را روزه بگيرد، مى‌تواند در آن روز مسافرت نمايد هم چنين است در تنگى وقت اگر قضاء ماه رمضان به عهده‌اش باشد.

سيستانى: چنانچه به اجاره يا مانند آن واجب شده باشد يا روز سوم از روزهاى اعتكاف باشد نمى‌تواند در آن روز مسافرت كند و اگر در سفر باشد چنانچه ممكن است بايد قصد كند كه ده روز در جايى بماند و آن روز را روزه بگيرد ولى اگر روزۀ آن روز به نذر واجب شده باشد، ظاهر آن است كه سفر در آن روز جايز است و قصد اقامت واجب نيست، هر چند بهتر آن است كه تا ناچار نشود مسافرت نكند و اگر در سفر است قصد اقامت نمايد ولى اگر به قسم يا عهد واجب شده باشد بنا بر احتياط واجب مسافرت نرود و اگر در سفر بود قصد اقامت كند.

مكارم: (مثل اين كه نذر كرده نيمۀ شعبان را روزه بگيرد) بنا بر احتياط واجب نبايد در آن روز مسافرت كند، حتّٰى اگر در سفر است بايد در جايى قصدِ توقفِ ده روز كند و آن روز را روزه بگيرد.

صافى: مثلاً نذر كرده باشد روز معينى را روزه بگيرد، بنا بر احتياط مستحب تا ناچار نشود، در آن روز مسافرت نكند و اگر در سفر باشد چنانچه ممكن است بنا بر احتياط مستحب قصد كند كه ده روز در جايى بماند و آن روز را روزه بگيرد.

زنجانى: مثلاً نذر كرده باشد روز معيّنى را روزه بگيرد، تا ناچار نشود، نمى‌تواند در آن روز مسافرت كند، و اگر در سفر باشد، چنانچه ممكن است بايد به وطن برگردد يا قصد كند كه ده روز در جايى بماند و آن روز را روزه بگيرد.

[مسأله ١٧١٧ اگر نذر كند روزه بگيرد]

مسأله ١٧١٧ اگر نذر كند روزه بگيرد (١) و روز آن را معين نكند، نمى‌تواند آن را در سفر به جا آورد. ولى چنانچه نذر كند كه روز معينى را در سفر روزه بگيرد (٢) بايد آن را در سفر به جا آورد. و نيز اگر نذر كند روز معينى را چه مسافر باشد يا نباشد، روزه بگيرد بايد آن روز را اگر چه مسافر باشد روزه بگيرد.

(١) خوئى، سيستانى: روزۀ مستحبى بگيرد. .

(٢) مكارم: يا نذر كند روز معينى را چه مسافر باشد چه نباشد روزه بگيرد، احتياط واجب آن است كه آن روز را اگر چه مسافر باشد روزه بگيرد.

زنجانى: مسأله مسافر نمى‌تواند روزه مستحبى بگيرد، مگر در مدينه طيبه (به تفصيلى كه در مسأله بعد مى‌آيد) و اگر نذر كند روزه مستحبى بگيرد، نمى‌تواند آن را در سفر به جا آورد، مگر در نيت نذر تصريح كرده باشد كه روزه را در سفر انجام دهد، يا چه مسافر باشد يا نباشد روزه بگيرد، و لازم نيست قبل از رفتن به مسافرت نذر كند بلكه مى‌تواند بعد از سفر نذر كند كه در همان سفر روزه بگيرد.

بهجت: مسأله مسافر نمى‌تواند در سفر روزه بگيرد، مگر اين كه روزه گرفتن در سفر را نذر كرده باشد، كه در اين صورت روزه گرفتن صحيح است، و بنا بر احتياط واجب روزۀ مستحبى را