بايد قضا را بگيرد (١) و براى هر روز يك مد گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد (٢) بلكه اگر موقعى كه عذر دارد تصميم داشته باشد كه بعد از برطرف شدن عذر روزه‌هاى خود را قضا كند و پيش از آن كه قضا نمايد در تنگى وقت عذر پيدا كند بايد قضاى آن را بگيرد، و احتياط واجب (٣) آن است كه براى هر روز هم يك مد غذا به فقير بدهد.

اين مسأله در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

(١) خوئى، تبريزى، سيستانى: و (سيستانى: بنا بر احتياط واجب) براى هر روز يك مد طعام به فقير بدهد و هم چنين است (خوئى، تبريزى: بنا بر احتياط واجب) اگر بعد از برطرف شدن عذر تصميم داشته باشد كه روزه‌هاى خود را قضا كند ولى پيش از آن كه قضا نمايد در تنگى وقت عذر پيدا كند.

گلپايگانى، صافى: در تنگى وقت عذرى پيدا كند، كه پيش از ماه مبارك نتواند قضا نمايد بايد قضا را بعد بگيرد. .

فاضل: بايد قضا را در سال بعد بگيرد. .

(٢) گلپايگانى، صافى: هر چند موقعى كه عذر دارد، تصميم داشته باشد كه بعد از برطرف شدن عذر روزه‌هاى خود را قضا كند.

مكارم: امّا اگر كوتاهى نكرده و اتفاقاً در تنگى وقت، عذرى پيدا شده فقط قضا لازم است.

فاضل: براى هر روز يك مُد طعام به فقير بدهد. .

(٣) فاضل: احتياط مستحب. .

زنجانى: مسأله اگر در قضاى روزه سستى و مسامحه كند تا وقت تنگ شود و در تنگى وقت عذرى پيدا كند كه موجب ترك روزه شود، بايد براى هر روز يك مد طعام به فقير بدهد و بعد از برطرف شدن عذر، قضا را بگيرد و اگر مسامحه نكند و تصميم داشته باشد كه روزه‌هاى خود را قضا كند، ولى پيش از آن كه قضا نمايد، در تنگى وقت عذر پيدا كند، پس از برطرف شدن عذر بايد قضا را گرفته، بنا بر احتياط براى هر روز يك مد طعام به فقير بدهد.

[مسأله ١٧٠٧ اگر مرض انسان چند سال طول بكشد]

مسأله ١٧٠٧ اگر مرض انسان چند سال طول بكشد، بعد از آن كه خوب شد (١) اگر تا رمضان آينده به مقدار قضا وقت داشته باشد بايد قضاى رمضان آخر را بگيرد و براى هر روز از سالهاى پيش يك مد كه تقريباً ده سير است، طعام يعنى گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد (٢) .

اين مسأله در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

(١) گلپايگانى، خوئى، تبريزى، سيستانى، صافى: بايد قضاى رمضان آخر را بگيرد و براى هر روز از سالهاى پيش يك مد طعام (گلپايگانى، صافى: يك مُد گندم يا جو و مانند اينها) به فقير بدهد.

زنجانى: هر مقدارى كه تا ماه رمضان بعد براى گرفتن روزۀ قضاى ماه رمضان آخر، زمان داشته باشد بايد روزه بگيرد و اگر نگرفت در سالهاى بعد بگيرد و قضاى روزۀ سالهاى قبل لازم نيست بلكه براى هر روز از سالهاى پيش يك مد طعام به فقير بدهد.

(٢) فاضل: طعام به فقير بدهد.

[مسأله ١٧٠٨ كسى كه بايد براى هر روز يك مد طعام به فقير بدهد]

مسأله ١٧٠٨ كسى كه بايد براى هر روز يك مد طعام به فقير بدهد مى‌تواند كفارۀ چند روز را به يك فقير بدهد (١) .

اين مسأله در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

(١) مكارم: و اگر مقدارى نان دهد كه گندم آن به اندازۀ يك مد باشد كافى است، ولى پول آن را نمى‌تواند بدهد مگر اين كه اطمينان داشته باشد آن را براى خريد نان مصرف مى‌كند.