گلپايگانى، صافى: و هم چنين اگر پيش از رسيدن به هشت فرسخ مردّد شود بين ماندن در آنجا و رفتن بقيۀ راه، از وقتى كه مردّد مى‌شود بايد نماز را تمام بخواند. ولى اگر مردّد شود بين رفتن بقيه راه و برگشتن به محلّ خود در صورتى كه به مقدار چهار فرسخ آمده باشد بايد نماز را شكسته بخواند و اگر به قدر چهار فرسخ نباشد، نماز را تمام بخواند.

(٣) اراكى: چهار فرسخ. .

(٤) نورى: اگر به مقدار چهار فرسخ آمده باشد، بايد شكسته بخواند و اگر به قدر چهار فرسخ نباشد تمام بخواند.

خوئى، سيستانى، تبريزى: مسأله اگر مسافر اتفاقاً سى روز در محلّى بماند مثلاً در تمام سى روز در رفتن و ماندن مردّد باشد، بعد از گذشتن سى روز اگر چه مقدار كمى در آنجا بماند، بايد نماز را تمام بخواند.

زنجانى: مسأله اگر مسافر بعد از رسيدن به هشت فرسخ، بدون قصد اقامه ده روز، سى شبانه روز در محلى بماند، بعد از گذشتن سى شبانه روز، اگر چه مقدار كمى هم در آنجا بماند بايد نماز را تمام بخواند و اگر فقط سى روز مانده باشد بنا بر احتياط نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند.

مكارم: مسأله سوّم توقّف يك ماه بدون قصد. هر گاه مسافر در محلّى توقّف كند ولى نمى‌داند مدّت توقّف او چند روز است بايد نماز را شكسته بخواند، امّا بعد از گذشتن سى روز بايد نماز را تمام بخواند، اگر چه مقدار كمى بعد از آن در آنجا بماند (اگر يك ماه از ماههاى قمرى بماند كه كمتر از سى روز باشد نيز كافى است مثلاً از دهم اين ماه تا دهم ماه ديگر) .

[مسأله ١٣٥٤ مسافرى كه مى‌خواهد نه روز يا كمتر در محلى بماند]

مسأله ١٣٥٤ مسافرى كه مى‌خواهد نه روز يا كمتر در محلى بماند، اگر بعد از آن كه نه روز يا كمتر در آنجا ماند، بخواهد دوباره نه روز ديگر يا كمتر بماند (١) همين طور تا سى روز (٢) ، روز سى و يكم بايد نماز را تمام بخواند.

(١) فاضل: در تمام اين مدت تا سى روز نمازش شكسته است ولى از روز سى و يكم بايد نماز را تمام بخواند اگر چه به مقدار يك نماز بماند.

(٢) زنجانى: سى شبانه روز. .

[مسأله ١٣٥٥ مسافرى كه سى روز مردّد بوده]

مسأله ١٣٥٥ مسافرى كه سى روز (١) مردّد بوده (٢) ، در صورتى بايد نماز را تمام بخواند كه سى روز (٣) را در يك جا بماند، پس اگر مقدارى از آن را در جايى و مقدارى را در جاى ديگر بماند، بعد از سى روز (٤) هم بايد نماز را شكسته بخواند (٥) .

(١) زنجانى: سى شبانه روز. .

(٢) خوئى، تبريزى، سيستانى: مسافر بعد از سى روز. .

(٣) (٤) زنجانى: سى شبانه روز. .

(٥) بهجت: مگر اين كه قسمت عمدۀ روز را در جايى بماند و بقيۀ روز را در جاى ديگرى كه كمتر از چهار فرسخ شرعى است به طورى كه عرفاً صدق كند سى روز يك جا مانده است كه در اين صورت بعد از سى روز مثل محلّ اقامت نماز را در آن جا تمام مى‌خواند.