زنجانى: [و]دهم: شكى كه سه طرف يا بيشتر داشته باشد، مگر شك بين دو و سه و چهار پس از تمام شدن دو سجده (البته در شك بين سه و چهار و پنج قبل از ركوع بايد بنشيند و در نتيجه به شك بين دو و سه و چهار پس از تمام شدن دو سجده باز مى‌گردد) . [پايان مسأله] (١٢) اراكى، بهجت: بقيه مسأله ذكر نشده.

(١٣) نورى: احتياط واجب. .

(١٤) مكارم: هشتم: شكّ بين چهار و شش يا بيشتر، ولى در اينجا احتياط واجب آن است كه مانند شكّ چهار و پنج عمل كند، يعنى بنا را بر چهار بگذارد. .

[مسأله ١١٦٦ اگر يكى از شكهاى باطل‌كننده براى انسان پيش آيد]

مسأله ١١٦٦ اگر يكى از شكهاى باطل‌كننده براى انسان پيش آيد (١) ، نمى‌تواند نماز را به هم بزند (٢) ، ولى اگر به قدرى فكر كند كه شك پا بر جا شود به هم زدن نماز مانعى ندارد.

(١) گلپايگانى: و به قدرى فكر كند كه از پيدا شدن يقين يا گمان نااميد شود مى‌تواند نماز را به هم بزند و از سر بگيرد.

(٢) زنجانى: بلكه بايد قدرى فكر كند كه شكش پابرجا شود، بلكه بنا بر احتياط واجب بايد به قدرى فكر كند كه صورت نماز بهم بخورد، يا از پيدا شدن يقين يا گمان نااميد شود.

خوئى، تبريزى، سيستانى: بهتر آن است كه (سيستانى: به همين اندازه كه شكّ او پابرجا شد) نماز را به هم نزند بلكه به قدرى فكر كند كه صورت نماز به هم بخورد، يا از پيدا شدن يقين يا گمان نااميد شود.

بهجت: بنا بر احوط نمى‌تواند نماز را بهم بزند، بلكه بايد ابتدا قدرى فكر كند تا علم يا گمان به يك طرف پيدا كند، ولى اگر بعد از فكر كردن هم، شك او از بين نرود، به هم زدن نماز بنا بر اظهر مانعى ندارد و لازم نيست آن قدر صبر كند تا خود، از حالت نمازگزار بيرون رود.

صافى: بايد نماز را بهم نزند و به قدرى فكر كند كه يا از صورت نمازگزار خارج شود، يا از پيدا شدن يقين يا گمان نااميد شود.

فاضل: مسأله هر گاه براى نمازگزار شك پيدا شود بايد مقدارى فكر كند تا شايد شك او برطرف شود لذا اگر شك او برطرف شد و نسبت به يك طرف يقين يا گمان پيدا كرد و بنا بر آن گذاشته و نماز را ادامه دهد و نمازش صحيح است و اگر با مقدارى فكر كردن چيزى يادش نيامد و به شك خود باقى ماند و اصطلاحاً شك مستقر شد بايد به وظيفه شاك عمل كند و اگر يكى از شكهاى مبطل مستقر شد نماز را قطع كند و در اينجا قطع نماز حرام نيست.