مى‌خواند نمازش باطل است و اگر سهواً فاصله بيندازد و فاصله به قدرى نباشد كه صورت نماز از بين برود، چنانچه مشغول ركن بعد نشده باشد بايد آن كلمات را به طور معمول بخواند، و در صورتى كه چيز واجبى بعد از آن خوانده شده لازم است تكرار نمايد، و اگر مشغول ركن بعد شده باشد، نمازش را ادامه داده و صحيح است.

مكارم: مسأله اگر در ميان حرفها يا كلمات قرائت يا كلمات ذكر و تشهّد سهواً فاصله بيندازد كه صورت قرائت و كلمات از بين برود، ولى صورت نماز از بين نرود بايد برگردد و به طور صحيح بخواند، مگر آن كه وارد ركن بعد شده باشد كه نمازش صحيح است و بازگشت ندارد.

[مسأله ١١١٦ طول دادن ركوع و سجود]

مسأله ١١١٦ طول دادن ركوع و سجود (١) و خواندن سوره‌هاى بزرگ، موالات را به هم نمى‌زند (٢) .

(١) فاضل، مكارم: و قنوت. .

(٢) مكارم: بلكه أفضل است.

بهجت: مگر آن قدر طول بدهد كه وقت نماز فوت شود، مثل عمداً خواندن سورۀ بزرگ در نماز صبح.

قُنوت

[مسأله ١١١٧ در تمام نمازهاى واجب و مستحب پيش از ركوع ركعت دوم]

مسأله ١١١٧ در تمام نمازهاى واجب و مستحب پيش از ركوع ركعت دوم، مستحب است قنوت بخواند (١) ، و در نماز وتر با آن كه يك ركعت مى‌باشد، خواندن قنوت پيش از ركوع مستحب است (و نماز جمعه در هر ركعت يك قنوت دارد (٢)) و نماز آيات پنج قنوت و نماز عيد فطر و قربان (٣) در ركعت اول پنج قنوت و در ركعت دوّم چهار قنوت دارد.

(١) مكارم: ولى احتياط آن است كه در نماز شفع قنوت را ترك نمايد. .

سيستانى: ولى در نماز شفع بايد آن را رجاءً آورد. .

بهجت: بلكه احتياط در اين است كه قنوت را در نمازهاى واجب ترك نكند. .

(٢) گلپايگانى، صافى: نماز جمعه دو قنوت دارد؛ يكى پيش از ركوع ركعت اول و يكى بعد از ركوع ركعت دوم. .

فاضل، زنجانى، بهجت، نورى: يكى پيش از ركوع ركعت اوّل و يكى بعد از ركوع ركعت دوّم. . [قسمت داخل پرانتز در رسالۀ آيت اللّٰه مكارم نيست]

(٣) سيستانى: در دو ركعت چند قنوت دارد، به تفصيلى كه در محلّ خود خواهد آمد.

[مسأله ١١١٨ اگر بخواهد قنوت بخواند]

مسأله ١١١٨ اگر بخواهد قنوت بخواند به احتياط واجب بايد (١) دستها را بلند كند و مستحب است دستها را تا مقابل صورت بلند نمايد و كف دستها را رو به آسمان قرار دهد و به قصد رجاء، انگشتان دستها را به جز ابهام به هم بچسباند و هر دو كف دستها را پهلوى هم متّصل به هم قرار دهد و نگاهش هنگام قنوت به كف دستهايش باشد.

(١) اراكى: مستحبّ است. .

گلپايگانى، خوئى، تبريزى، سيستانى، صافى، زنجانى: مسأله مستحبّ است در قنوت دستها را مقابل صورت و كف آنها را رو به آسمان و پهلوى هم نگهدارد و غير شست، انگشتهاى ديگر را به هم بچسباند و به كف دستها نگاه كند (سيستانى: بلكه بنا بر احتياط