رساله توضیح المسایل ( مراجع ) - خمینی، روح الله و سایر مراجع - الصفحة ٤٧١ - مسأله ٨٥٣ كسى كه بدنش زخم است
(١) گلپايگانى، صافى: در صورتى كه زيادتر از متعارف تجاوز به اطراف نكرده باشد نماز با آن صحيح است اگر چه احتياط آن است كه با آن نماز نخواند و هم چنين است خون بواسير در صورتى كه دانههايش بيرون نباشد و امّا با خون بواسيرى كه دانههاى آن بيرون است مىشود نماز خواند و لازم نيست مراعات اين احتياط.
(٢) مكارم: [و]خون بواسير نيز اگر از داخل بدن باشد همين حكم را دارد.
زنجانى: (البته خون دماغ، خون زخم به حساب نمىآيد و نماز خواندن در آن بىاشكال جايز نيست) و در خون بواسير نيز در صورتى كه دانههايش بيرون نباشد به احتياط واجب نماز نخوانند؛ ولى با خون بواسيرى كه دانههاى آن بيرون است مىتواند نماز بخواند.
اراكى: مسأله اگر از زخمى كه توى دهان و بينى و مانند اينهاست خونى بيرون آيد و شستن آن حَرَج داشته باشد و هم چنين با خون بواسير مىشود نماز خواند اگر چه دانههايش در داخل باشد ولى خون دماغ خون زخم به حساب نمىآيد پس اگر به بيرون آمده باشد براى نماز بايد محلى را كه نجس شده آب بكشد.
خوئى: مسأله اگر از بواسير كه دانههاى آن بيرون نباشد يا زخمى كه توى دهان و بينى و مانند اينها است خونى به بدن يا لباس برسد ظاهر اين است كه مىتواند با آن نماز بخواند. و امّا خون بواسيرى كه دانههاى آن بيرون است بدون اشكال نماز خواندن با آن جايز است.
تبريزى: خونى به بدن يا لباس برسد و به مقدار درهم يا بيشتر باشد، بنا بر احتياط، لازم است در صورت امكان آن را بشويد. .
بهجت: خونى به بدن يا لباس برسد بنا بر اظهر نمىتواند با آن نماز بخواند مگر اين كه عرفاً مضطرّ و مجبور باشد با همين بدن يا لباس نماز بخواند يا براى شخص او آب كشيدن يا تعويض آنها، مشكل و سخت باشد. .
بهجت: و يا اين كه در داخل بوده ولى مثل بواسيرى كه در بيرون است، بدن يا لباسش را نجس مىكند. .
فاضل: مسأله خون دهان و بينى حكم زخم بدن را ندارد و اگر لباس و بدن به واسطه آن نجس شود نمىتوان با آن نماز خواند مگر اين كه كمتر از درهم باشد ولى خون بواسير حكم خون زخم بدن را دارد و نماز با آن اشكال ندارد.
سيستانى: مسأله اگر از بواسير يا زخمى كه توى دهان و بينى و مانند اينهاست خونى به بدن يا لباس برسد، مىتواند با آن نماز بخواند، و فرقى نيست كه دانه بواسير بيرون باشد يا اندرون.
[مسأله ٨٥٣ كسى كه بدنش زخم است]
مسأله ٨٥٣ كسى كه بدنش زخم است، اگر در بدن يا لباس خود خونى ببيند (١) و نداند از زخم است يا خون ديگر، با آن نماز خواندن مانعى ندارد (٢) .
(١) خوئى، تبريزى، سيستانى، بهجت، صافى: خونى كه بيشتر از درهم است ببيند. .
(٢) گلپايگانى: جايز است با آن نماز بخواند، اگر چه احتياط مستحبّ آن است كه با آن نماز نخواند.