رساله توضیح المسایل ( مراجع ) - خمینی، روح الله و سایر مراجع - الصفحة ٣٥١ - احكام شهيد
(١٦) و (١٧) -[مورد چهارم و پنجم در رساله آيت اللّٰه بهجت نيست]
(١٨) زنجانى: از شكافتن قبر كمتر نيست. .
(١٩) مكارم: البته معلوم است بچه مدت كمى بعد از مادر ممكن است زنده بماند. .
[مورد ششم در رساله آيت اللّٰه بهجت نيست]
(٢٠) بهجت: چهارم: . .
(٢١) -[عبارت «يا سيل او را ببرد» در رساله آيت اللّٰه مكارم نيست]
(٢٢) بهجت: يا بخواهند ميّت را به مشاهد مشرفه منتقل كنند اگر چه وصيت به اين مطلب نكرده باشد بنا بر اظهر. [پايان مسأله]
(٢٣) اراكى: ولى بايد. .
زنجانى: ولى احتياط مستحب آن است كه. .
گلپايگانى، صافى: ولى احتياط لازم آن است كه. .
(٢٤) خوئى، تبريزى، زنجانى: [و]نهم: آن كه ميت را بخواهند به مشاهد مشرفه نقل نمايند بخصوص اگر وصيت كرده باشد.
صافى: [و]نهم: آن كه ميت را بخواهند به يكى از مشاهد مشرفه نقل كنند كه جواز در اين صورت نيز مشروط به اين است كه نبش باعث هتك ميّت نشود.
فاضل: [و]نهم: اگر ميت وصيت كرده كه جنازهاش را قبل از دفن به مشاهد مشرفه منتقل كنند و عمداً يا به هر جهتى بر خلاف وصيت او عمل شده جايز بلكه واجب است قبر را نبش و جنازه را به محل مورد وصيت منتقل كنند، مگر اين كه بدن فاسد شده باشد يا نبش مستلزم هتك باشد، و در غير اين صورت نبش قبر جهت حمل به مشاهد مشرفه خلاف احتياط است هر چند وصيت كرده باشد.
سيستانى: هشتم: آن كه ميت وصيّت كرده باشد كه او را به مشاهد مشرّفه نقل نمايند، چنانچه نقل دادن او محذورى نداشته باشد ولى عمداً يا از روى جهل يا فراموشى در جايى ديگر دفن شده باشد مىتوانند در صورتى كه موجب هتك حرمتش نشود و محذور ديگرى نداشته باشد قبر او را نبش كرده و بدنش را به مشاهد مشرّفه نقل دهند بلكه در اين فرض، نبش و نقل واجب است.
مسائل اختصاصى
مكارم: مسأله ٦٠٠ هر گاه كسى وصيت كند بدن او را در جاى معينى دفن كنند و به وصيت او عمل نكنند و در جاى ديگرى دفن شود، جايز نيست قبر او را نبش كنند و به جاى مورد وصيّت انتقال دهند.
مكارم: مسأله ٦٠١ هر گاه كسى وصيت كند كه بعد از دفن، قبر او را نبش كرده و بدن او را به مشاهد مشرّفه يا نقطۀ ديگر ببرند، عمل به چنين وصيتى مشكل است.
مكارم: مسأله ٦٠٢ تأخير دفن ميّت در صورتى كه موجب هتك و توهين او باشد جايز نيست.
احكام شهيد
مكارم: مسأله ٦٠٣ غسل دادن ميّت مسلمان و كفن كردن او چنان كه گفته شد واجب است ولى دو گروه از اين حكم مُستثنىٰ هستند: اول: «شهيدان راه خدا» يعنى كسانى كه در ميدان جهاد در راه اسلام، همراه پيامبر صلى اللّٰه عليه و آله و سلم يا امام معصوم عليهم السلام يا نائب خاص او كشته شدهاند، هم چنين كسانى كه در حال غيبت امام زمان ارواحنا فداه براى دفاع در برابر دشمنان اسلام