مكارم: مسأله هر خونى كه از زن خارج شود و شرايط حيض و نفاس را نداشته باشد و مربوط به بكارت يا زخم جراحتى در رحم نبوده باشد، خون استحاضه است. هر گاه شك كند كه خون، از زخم است يا نه و ظاهر حال او سلامت است، خون استحاضه حساب مى‌شود، اما اگر وضع حال او مشكوك باشد كه خون از زخم است يا غير آن، احكام استحاضه ندارد.

حيض

حيض خونى است كه غالباً در هر ماه چند روزى از رحم زنها خارج مى‌شود و زن را در موقع ديدن خون حيض، حائض مى‌گويند.

مكارم: مسأله حيض كه گاهى از آن تعبير به «عادت ماهانه» مى‌كنند خونى است كه غالباً در هر ماه چند روزى از رحم خارج مى‌شود و به هنگام انعقاد نطفه، غذاى فرزند است. زن را در موقع ديدن خون حيض «حائض» مى‌گويند و در شرع مقدس اسلام احكامى دارد كه در مسائل آينده خواهد آمد.

[مسائلى در حيض]

[مسأله ٤٣٤ خون حيض]

مسأله ٤٣٤ خون حيض (١) در بيشتر اوقات (٢) ، غليظ و گرم و رنگ آن سرخ مايل به سياهى يا سرخ است (٣) و با فشار و كمى سوزش بيرون مى‌آيد.

(١) مكارم: نشانه‌هايى دارد. .

(٢) زنجانى: گرم و تازه، و رنگ آن سياه يا سرخ تيره است و با فشار و سوزش بيرون مى‌آيد.

(٣) خوئى، گلپايگانى، سيستانى، تبريزى، صافى: رنگ آن سياه يا سرخ است. .

فاضل: رنگ آن سرخ مايل به سياهى يا سرخ تيره است. .

مكارم: رنگ آن تيره يا سرخ است. .

[مسأله ٤٣٥ زنهاى سيّده بعد از تمام شدن شصت سال يائسه مى‌شوند]

مسأله ٤٣٥ زنهاى سيّده (١) ، بعد از تمام شدن شصت سال (٢) يائسه مى‌شوند يعنى خون حيض نمى‌بينند و زنهايى كه سيّده نيستند، بعد از تمام شدن پنجاه سال (٣) يائسه مى‌شوند (٤) .

(١) نورى: مشهور آن است كه زنهاى سيّده. .

(٢) بهجت، فاضل: شصت سال قمرى. .

(٣) بهجت، فاضل: پنجاه سال قمرى. .

(٤) نورى: ولى اين مطلب محل تأمل است و براى حقير ثابت نيست و لذا احتياط واجب آن است كه زنهاى سيده در صورتى كه پس از گذشتن از سن پنجاه سالگى در ايام عادت خود، يا با نشانه‌هاى حيض، خون ببينند؛ ميان اعمالى كه زن مستحاضه انجام مى‌دهد از قبيل خواندن نماز با كيفيتى كه ذكر مى‌شود و چيزهايى كه حائض بايد ترك كند از قبيل داخل شدن در مسجد الحرام و مسجد مدينه و مكث در مساجد ديگر تا سن شصت سالگى جمع كند.

خوئى، تبريزى: مسأله زنهايى كه سيده نيستند بعد از تمام شدن پنجاه سال (خوئى: يائسه مى‌شوند بنا بر مشهور، و ليكن واجب است بر زنهاى غير سيده) و نيز زنهاى