تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٤٠٢ - تفسير ابيات

موضوع مهم شركت داشته‌اند كه همهء آنان بردبار و متحمل بودند .
در آيات قرآنى بيش از پنجاه مورد از آيات شريف دستور به بردبارى و تذكر به عواقب مطلوب صبر مى دهد . خداوند در يكى از آيات درود خود را به برد باران مى فرستد و مى گويد :
« أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ وَأُولئِكَ هُمُ اَلْمُهْتَدُونَ ٢ : ١٥٧ » . [١] ( درود خدايشان ( برد باران ) به آنان باد [ يا خدا به آنان درود مى فرستد ] و آنان هستند كه هدايت يافته‌اند . ) تفسير ابيات در روزگار گذشته شيخ فقيرى قرآنى در خانه پير مرد كور مى بيند . اين شيخ فقير در موقع تابستان مهمان پير نابينا گشته ، هر دو پارسا چند صباحى همنشين بودند .
روزى شيخ فقير مى گويد : جاى تعجب است : در اين خانه كه جز پير نابينا كسى نيست ، براى چه قرآن گذاشته شده است ؟ در همين انديشه و تشويش فرو رفته بود و با خويشتن مى گفت : در اين خانه كسى جز اين پير نابينا وجود ندارد ، بودن قرآن در اين خانه يعنى چه ؟ آيا اين وضع را از پير نابينا بپرسم يا سكوت كنم ؟ من نمى خواهم گستاخى كنم ، بهتر اين است كه دم نزنم ، باشد كه با بردبارى به مطلوبم برسم .
شيخ چند روز با تحمل مشقت صبر كرد و بالاخره مجهولش معلوم شد مگر ثابت نشده است كه صبر كليد فرج است .
برادر عزيزم ، صبر گنج پر قيمتى است ، صبر كن تا از رنجهاى ريشه دار تو را نجات بدهد . بردبارى نيروى بس عجيبى است كه انسان را به سوى كشف هر راز پنهانى رهنمون مى گردد ، من هم مثل تو مى دانم صبر تلخ است ، آرى خيلى تلخ است . اما ميوهء شيرينى چون شكر در دنبال دارد .

[١] سوره البقرة ، آيهء ١٥٥ . .