تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ١٧٢ - آيه

((١٤٤٦)) هر كه را بينى طلب كار اى پسر يار او شو پيش او انداز سر
((١٤٤٧)) كز جوار طالبان طالب شوى وز ظلال غالبان غالب شوى
((١٤٤٨)) گر يكى مورى سليمانى بجست منگر اندر جستن او سست سست
((١٤٤٩)) هر چه دارى تو ز مال و پيشه اى نى طلب بود اوّل و انديشه‌اى ؟
گر يكى گنجى بيابد نادر است ور بايستد از طلب هم قاصر است هر كه چيزى جست بىشك يافت او چون به جد اندر طلب بشتافت او چون نهادى در طلب پا اى پسر يافتى و شد ميسّر بىخطر هين مباش اى خواجه يك دم بىطلب تا بيابى هر چه خواهى بىتعب عاقبت جوينده يابنده بود چون كه در خدمت شتابنده بود در طلب چالاك شو وين فتح باب مى طلب و اللَّه اعلم بالصواب
آيه « وَكَذلِكَ نُرِي إِبْراهِيمَ مَلَكُوتَ اَلسَّمواتِ وَاَلأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ اَلْمُوقِنِينَ . فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْه اَللَّيْلُ رَأى كَوْكَباً قالَ هذا رَبِّي فَلَمَّا أَفَلَ قالَ لا أُحِبُّ اَلآفِلِينَ . فَلَمَّا رَأَى اَلْقَمَرَ بازِغاً قالَ هذا رَبِّي فَلَمَّا أَفَلَ قالَ لَئِنْ لَمْ يَهْدِنِي رَبِّي لأَكُونَنَّ مِنَ اَلْقَوْمِ اَلضَّالِّينَ . فَلَمَّا رَأَى اَلشَّمْسَ بازِغَةً قالَ هذا رَبِّي هذا أَكْبَرُ فَلَمَّا أَفَلَتْ قالَ يا قَوْمِ إِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ . إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ اَلسَّمواتِ وَاَلأَرْضَ حَنِيفاً وَما أَنَا مِنَ اَلْمُشْرِكِينَ ٦ : ٧٥ - ٧٩ . » (١) و بدينسان ملكوت آسمانها و زمين را به ابراهيم نشان مى دهيم تا از يقين كنندگان باشد . هنگامى كه تاريكى شب او را پوشانيد ، ستاره را ديد گفت : اين است خداى من ، هنگامى كه ستاره غروب كرد ابراهيم گفت : من غروب كنندگان را دوست نمى دارم . هنگامى كه ماه را ديد كه نمودار شده است گفت : اين است خداى من ، وقتى كه

(١) سوره الانعام ، آيهء ٧٥ تا ٧٩ . .