تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٥٩٠ - موضوع دوم

مرتكب اين اشتباه مى شوند و ناخود آگاه پاهاى نيرومند خود را در حركت به سوى هدف لنگ و مجروح مى سازند ، تفاوت ميان به حساب آوردن موقعيت تكاملى و خود خواهى پليد ، عبارت است از تفاوت ميان توجه به داشتن وسايل مناسب تر براى انجام كار و به خود باليدن در بارهء داشتن همان وسايل .
توجه بداشتن وسايل مناسب تر ، موجب اشتياق و تحريك به انجام كار مطلوب است ، در صورتى كه باليدن به خود در بارهء داشتن وسايل مناسب تر ، همان وسايل را مورد عشق ورزى آدم خود خواه قرار مى دهد و نه تنها به انجام كار موفق نمى شود ، بلكه عشق بداشتن وسيله ، خود همان وسيله را هم معبود و بت قرار داده ، تدريجاً ماهيت آن را كه جنبهء وسيله بودن است مختل مى سازد .
تفكيك محاسبهء موجوديت انسانى و درك عظمتهايى كه به دست آورده است از موضوع خود خواهى و نخوت ، در قرآن مجيد ، در بارهء پيامبر اسلام خوب روشن است . با اين كه خداوند متعال مقام پيامبر را عالىترين رشد و عظمت معرفى مى كند با اين حال او را به لزوم سلوك و رشد بيشتر در گذرگاه بىنهايت متوجه مى سازد .
مثلًا در عين حال كه مى فرمايد :
« ما كانَ مُحَمَّدٌ أَبا أَحَدٍ مِنْ رِجالِكُمْ وَلكِنْ رَسُولَ الله وَخاتَمَ اَلنَّبِيِّينَ وَكانَ الله بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيماً ٣٣ : ٤٠ . » [١] ( محمد صلى الله عليه و آله مانند فرد معمولى از مردان شما نيست ، بلكه او رسول الله و خاتم پيامبران است و خدا به همه چيز دانا است ) .
و مى فرمايد :
« وَإِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ ٦٨ : ٤ . » [٢] ( به تحقيق تو داراى اخلاق با عظمت هستى ) .

[١] سوره الاحزاب ، آيهء ٤٠ . .
[٢] سوره القلم ، آيهء ٤ . .