تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٣٢٦ - تفسير ابيات

كامپيوتر خستگى نخواهد داشت .
براى كار خود هدف و تكاملى نمى شناسد ، به كامپيوتر ديگر حسادت نمى ورزد . الهام را براى آن راهيابى نيست ، بهيچ وجه دروغ نمى گويد . . .
تفسير ابيات زن بىنوا در هنگام روز رفت و رختخواب آورد و پهن كرد ، در دل خود مى گفت : عجب گرفتار شدم امكان گفتن حقيقت را ندارم و درونم هم از اين خيالات و زود باورىهاى شوهر در آتش اندوه شعله ور است .
اگر چيزى بگويم ، مرا متهم خواهد كرد كه من خيال بدى در سر دارم مى خواهم او بيرون برود ( و من به كار زشت خود برسم ) اگر حقيقت را نگويم ، اين مرد بيمارى را جدى گرفته ، اسباب زحمت من و خود را فراهم خواهد آورد . اين همانست كه پيامبر ما - كه بايد گفتهء او را بپذيريم - فرموده است : اگر خودتان را به بيمارى بزنيد بيمار مى شويد .
اگر بگويم : شوهر عزيزم ، حال تو خوبست و تو خيال مى كنى ، خيال بدترى به مغز او خواهد رفت ، گمان خواهد كرد كه اين خير خواهىهاى من ، افسونگرىهايى است كه من مى خواهم او بيرون برود و خانه خلوت شود و فسقى را مرتكب شوم . بالاخره رختخواب را انداخت ، استاد روى رختخواب افتاد و شروع به زارى و ناله كرد . اما كودكان كودكان آمده و در گوشه‌اى از خانهء استاد نشسته مشغول درس خواندن بودند ، اما غم و اندوه زيادى داشتند كه عجب اشتباهى كرديم .
اين همه توطئه ها و مقدمات و حيله پردازىها كه راه انداختيم ، بالاخره خودمان را به زندان انداختيم و به هدف منظور نرسيديم اكنون بياييد بينديشيم به بينيم براى نجات از اين زندان چه بايد كرد ؟