تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ١٦٤ - &#١٧١ در بيان آن كه در ميان صحابه حافظ كسى نبود &#١٨٧

روايت
توضيح :

روايت « عن انس : كان الرجل إذا قرء سوره البقرة و آل عمران جد فينا أي عظم قدره . » [١] ( انس مى گويد : موقعى كه يك مرد سورهء بقره و آل عمران را از حفظ مى خواند در ميان ما ( صحابه ) داراى عظمتى بود ) .
توضيح :
١ - اگر چه در روايت فوق كلمهء قرء آمده است كه به معناى خواندن است ، ولى با نظر به فهم محققين در بارهء علوم قرآنى مقصود قرائت از حفظ مى باشد ، مخصوصاً با توجه به اين كه اگر تنها خواندن بود ، همهء صحابه از روى وسايلى كه قرآن را در آن ثبت مى كردند ، يا حد اقل به پيروى از آنان كه قرآن را از حفظ مى خواندند مى توانستند بخوانند .
٢ - اين كه جلال الدين مى گويد :

در صحابه كم بدى حافظ كسى گر چه ذوقى بود جانشان را بسى
بايد مورد تأمل قرار بگيرد ، زيرا با مراجعه به مدارك مربوطه [٢] معلوم مى شود ، مسلمين دوران حيات پيامبر با اشتياق تمام در حفظ كردن قرآن مى كوشيدند ، نهايت امر به جهت اختلاف در قوهء حافظه مقدارى كه از قرآن حفظ مى كردند ، مختلف بود .

[١] نهاية ، ابن اثير ، باب جيم و دال ، ج ١ ص ١٤٧ . .
[٢] الاتقان ، سيوطى و تاريخ القرآن ابو عبد الله زنجانى . .