دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣٥ - ١/ ٢ نكوهش امام، ياران خود را به خاطر بىميلى براى رفتن به سوى شام

به خدا سوگند، هركس زمينه‌ساز تسلّط دشمن شود كه دشمن، گوشت او را از استخوان جدا كند و استخوانش را بشكند و پوستش را بكَند، درماندگى‌اش بس بزرگ و قلبش بس ناتوان خواهد بود. پس تو [اى شنونده،] اگر مى‌خواهى همو باش. امّا من، به خدا سوگند، پيش از آن كه چنين فرصتى به دشمن دهم، ضربت شمشير مشرفى‌[١] خواهد بود؛ ضربتى كه پاره‌هاى استخوان سر بپرد و بازوها و قدم‌ها قطع شود و پس از آن، آنچه خدا بخواهد، مى‌كند.

اى مردم! همانا شما را بر من حقّى و مرا بر شما حقّى است. حقّ شما بر من عبارت است از: خيرخواهى براى شما، افزايش درآمدهاى عمومى شما، آموزش شما تا جاهل نمانيد و تأديب شما تا بياموزيد. امّا حقّ من بر شما وفاى به بيعت، خيرخواهى در حضور و پشتِ سر، اجابتِ دعوت و اطاعت فرمان است. شما در پستى، شيران نافرمانيد و در جنگ و سختى، روبهان حيله‌گر. مرد جنگى بيدار است. آگاه باشيد، آن‌كه مغلوب شود، از پاى درآمده، غارت مى‌گردد.

[١]. نام منطقه‌اى كه شمشيرهاى برّان منسوب به آن‌جاست.( م)