امّا اين كار (داورى) انجام پذيرفت و ديدمتان كه شما خود، آن [فرصت‌] را به ايشان بخشيديد. به خدا سوگند، اگر [آن روز] من از آن سر بر مى‌تافتم، از آن، وجوبى بر عهده من نبود و خداوند، مرا به گناه آن، بازخواست نمى‌فرمود. و به خدا سوگند، اگر آن را مى‌پذيرفتم، هر آينه من همان [پيشواى‌] برحق بودم كه بايد از من پيروى كنند؛ [زيرا] كه كتاب خدا با من است و از آن هنگام كه با آن همراه شدم (از آغاز نزول وحى)، از آن جدا نشده‌ام.

هر آينه ما با پيامبر خدا بوديم، در حالى كه جنگ ميان پدران و فرزندان و برادران و خويشاوندان مى‌گرديد؛ امّا با هر مصيبت و رنج، جز بر ايمان ما و پاى فشردنِمان بر حق و تسليم بودنمان به فرمان و شكيبايى بر دردِ جراحت، افزوده نمى‌شد.

ليكن اكنون ما با برادران مسلمان خود مى‌جنگيم؛ زيرا انحراف و كژى و شبهه و تأويلِ [دلخواه‌] در دينشان راه يافته است. اگر دستاويزى يابيم كه خداوند با آن پراكندگى‌مان را سامان بخشد و با آن در باقى‌مانده روابطمان به هم نزديك شويم، به آن مى‌گراييم و جز آن را فرو مى‌گذاريم».

٢٧١١. امام على ٧ برگرفته گفتار او كه از خوارج، شبهه مى‌زدايد: اگر اصرار داريد كه من به خطا رفته و گم‌راه شده‌ام، چرا همه امّت محمّد ٦ را به سبب گم‌راهىِ من، گم‌راه مى‌شمريد و آنان را به خطاى من بازخواست مى‌كنيد و به دليل گناهان من، كافر مى‌دانيد؟! شمشيرهاى خويش را بر شانه‌هاتان نهاده، بر بى‌گناه و گناهكار فرود مى‌آوريد و آن را كه گناه كرده، با آن كه نكرده، در هم مى‌آميزيد.

هر آينه مى‌دانيد كه پيامبر خدا آن را كه با زنِ همسردار زنا كرده بود، سنگسار نمود و سپس بر وى نماز گزارْد و ميراثش را به كسانش داد؛ و [نيز] قاتل را قصاص كرد و ميراثش را به كسانش سپرد؛ و دزد را دست بُريد و زنا كننده با زنِ بى‌همسر را تازيانه زد و سهمشان از غنايم را به ايشان پرداخت و [رخصت داد تا] آن دو با زنان مسلمان ازدواج كردند.

پس پيامبر خدا، آنان را به دليل گناهانشان بازخواست كرد و حقّ خداى را بر ايشان جارى ساخت؛ و [امّا] ايشان را از سهمِ مسلمانى‌شان باز نداشت و نامشان را از ميان مسلمانان نزدود.

شما بدترين مردم، و كسانى هستيد كه شيطان، آنان را به جاهايى كه خواسته، در افكنده‌