دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٥ - ١/ ٥ باليدن امام به جنگ با خوارج

٢٦٥٠. امام على ٧: من چشم فتنه را كور كردم.

٢٦٥١. امام على ٧: و امّا پس از سپاس و ستايش خداى؛ اى مردم! من چشم فتنه را كور كردم و هيچ كس جز من، بدين كار جرئت نمى‌ورزيد، از آن پس كه تيرگى‌اش موج برآورده و هارى‌اش شدّت گرفته بود.

٢٦٥٢. امام على ٧: من چشم فتنه را كور كردم؛ و اگر من نبودم، كسى با نهروانيان وجَمَليان نمى‌جنگيد. و اگر بيم نمى‌داشتم كه دست از انجام دادن فرايض برداريد، هر آينه به شما خبر مى‌دادم كه خداى عز و جل براى كسى كه با ايشان بجنگد، در حالى كه به گم‌راهىِ آنان بصيرت دارد و [طريقِ‌] هدايتى را كه ما بر آنيم، مى‌شناسد، چه مقدّر فرموده و [خبر] آن را بر زبان پيامبرتان جارى نموده است.

٢٦٥٣. الغارات به نقل از زرّ بن حُبَيش: على ٧ در نهروان به خطابه پرداخت. خداى را سپاس و ستايش به جاى آورد و سپس گفت: «اى مردم! امّا بعد؛ من چشم فتنه را كور كردم و هيچ كس جز من به اين كار جرئت نمى‌ورزيد ... اگر من در ميان شما نبودم، كسى با جمليان و نهروانيان نمى‌جنگيد. سوگند به خدا، اگر نبود كه باز مى‌نشستيد و دست از انجام دادن فرايض مى‌كشيديد، شما را خبر مى‌دادم كه خداوند بنا به سخن پيامبرتان براى كسى كه با ايشان بجنگد، در حالى كه به گم‌راهىِ آنان بصيرت دارد و [طريقِ‌] هدايتى را كه بر آنيم، بشناسد، چه مقدّر فرموده است».