دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥١ - ١/ ٤ مارقين از ديدگاه امام

خويش را به سراى هلاكت درآوردند»، كيان اند؟

گفت: «منافقان قريش».

پرسيد: «كسانى كه تلاش ايشان در زندگى دنيا تباه شده و مى‌پندارند كه كار نيكو مى‌كنند»، كيان اند؟

گفت: «از جمله ايشان، اهل حَروراء[١] هستند».

٢٦٤٥. الكامل، مبرّد: در محضر على ٧ اين آيه خوانده شد: «بگو: آيا شما را از زيانكارترين مردم آگاه كنيم؟ [آنان‌] كسانى‌اند كه تلاش ايشان در زندگى دنيا تباه شده و مى‌پندارند كه كار نيكو مى‌كنند». پس على ٧ گفت: «اهل حَروراء، در زمره همين افرادند».

٢٦٤٦. نهج البلاغة: على ٧ شنيد كه مردى از حَروريه شب زنده‌دارى مى‌كند و قرآن مى‌خوانَد. گفت: «خوابِ در حال يقين، بهتر از نماز در حال شكّ است».

٢٦٤٧. إرشاد القلوب: شبانگاهى كه يك چهارم از شب گذشته بود، على ٧ همراه كميل بن زياد، از پيروان و دوستان برگزيده‌اش، از مسجد كوفه به سوى خانه‌اش رهسپار شد. در راه، به خانه مردى رسيد كه در آن هنگام شب، به تلاوت قرآن مشغول بود و اين آيه را مى‌خوانْد: «يا آن كس كه در ساعات شب، به عبادت پرداخته يا در سجود است يا در قيام و از آخرت بيمناك و به رحمت پروردگارش اميداوار است [با آن كه چنين نيست، يكسان است‌]؟ بگو: آيا كسانى كه مى‌دانند و كسانى كه نمى‌دانند، برابرند؟ تنها خردمندان‌اند كه پند پذيرند». و اين آيه را با نوايى جانسوز و حزن‌آلود مى‌خوانْد.

كميل در دل خويش، حال آن مرد را خوش داشت و بى آن كه چيزى بگويد، وضع آن مرد برايش ستودنى جلوه كرد. در اين حال، على ٧ به وى روى كرد و گفت: «اى كميل!

[١]. دهى در پشت كوفه است. گفته‌اند در دو ميلى كوفه قرار دارد. خوارج كه با على ٧ دشمنى داشتند، در همين جا گرد آمدند و از اين رو، به آن‌جا منسوبند( معجم البلدان: ج ٢ ص ٢٤٥).