دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٩ - ٩/ ١١ نبرد شخص امام

همان گروهِ سواران روان شد و اشتر، پيشاپيش سواران، با وى رويارو گشت ... عمرو دريافت كه او اشتر است. نيرويش كاسته شد و هراسان شد، امّا شرم كرد كه باز گردد ... چون اشتر با نيزه بر او تاخت، عمرو جا تهى كرد و اشتر نيزه‌اش را به چهره او زد، ولى [ضربه‌] نيزه، كارى نبود. عمرو را درد، سنگين افتاد. پس لگام اسبش را كشيد و دستش را بر چهره‌اش نهاد و گريزان به اردوگاه بازگشت.

ر. ك: ج ١٣ ص ٥٠٧ (مالك اشتر).

ج ٧ ص ١٣ (شهادت مالك اشتر).

٩/ ١١

نبرد شخصِ امام‌

٢٥١٨. وقعة صِفّين به نقل از جابر بن عُمَير انصارى، در بيان دلاورىِ على ٧ در جنگ صفّين: نه؛ سوگند به خداوندى كه محمّد ٦ را به حق به پيامبرى برانگيخت، از زمانى كه خدا آسمان‌ها و زمين را آفريد، هرگز نشنيده‌ايم كه پيشواى مردمى در يك روز، به دستِ خويش چنين كند كه على ٧ كرد. چنان كه شمارندگان ذكر كرده‌اند، او بيش از پانصد نام‌آورِ عرب را هلاك كرد؛ با شمشيرِ كج شده خود به ميدان مى‌رفت و مى‌گفت:

«از خداى عز و جل و شما پوزش مى‌خواهم كه [شمشيرم‌] چنين است. عزم كرده بودم كه آن را صيقل دهم؛ امّا اين سخن پيامبر خدا مرا از اين كار باز داشت كه فراوان مى‌فرمود:" شمشيرى جز ذوالفقار و جوانْ‌مردى جز على نيست" و اين در حالى بود كه من پيش روى او مى‌جنگيدم».

ما آن شمشير را مى‌گرفتيم و صاف مى‌كرديم. سپس وى آن را از دست‌هاى ما گرفته، با آن به پهناى صف [دشمن‌] يورش مى‌بُرد. نه؛ به خدا سوگند، صولتِ هيچ شيرى در شكار دشمن، بيش از او نبود. رحمتِ فرا گسترِ خداوند بر او باد!

٢٥١٩. ذخائر العقبى به نقل از ابن عبّاس، در پاسخِ مردى كه از وى پرسيد: آيا على ٧، خود، در جنگ صفّين به نبرد پرداخت؟: به خدا سوگند، هيچ مردى را نديدم‌كه همچون على ٧‌