دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٠٩ - فصل نهم شورش خريت بن راشد

فصل نهم

شورش خرّيت بن راشد

٢٧٤٤. اسْد الغابة به‌نقل از زبير: در نبرد جَمَل، خِرّيت، سردسته مُضَريان در سپاه طلحه و زبير بود و عبد اللّه بن عامر، او را بر قريه‌اى در فارس گماشته بود. سپس به على ٧ پيوست‌و چون‌ماجراى داورى‌پيش آمد، به مخالفت با على ٧ برخاست و به يكى از مناطق فارس كوچيد.

پس على ٧ سپاهى به فرماندهى معقل بن قيس و زياد بن خصفه، به سوى وى روان كرد. شمارى فراوان از مردم عرب و مسيحيانِ جزيه‌پرداز، با خِرّيت گرد آمدند. پس وى به مردم عرب فرمان داد كه ديگر زكات نپردازند و از مسيحيان خواست كه جزيه ندهند. در آن ميان، مسيحيانى بودند به اسلام گرويده، كه چون اين اختلاف را ديدند، مرتد گشتند و به يارى او برآمدند. پس ايشان با ياران على ٧ رويارو گشتند و به جنگ پرداختند.

زياد بن خصفه، پرچمِ امان برافراشت و منادى را فرمان داد كه ندا در دهد: «هر كه زير اين پرچم آيد، در امان است». بسيارى از ياران خِرّيت بدان سوى پيوستند و خِرّيت، شكست خورد و كشته شد.

٢٧٤٥. تاريخ اليعقوبى: خِرّيت بن راشدِ ناجى، همراه گروهى از يارانش برآشوبيدند و در كوفه، شمشير بر كشيدند و جماعتى را كشتند. مردم در تعقيب آنان بر آمدند و خِرّيت و يارانش از كوفه كوچيدند و به هيچ ديارى در نمى‌آمدند، جز آن كه بيت المالِ آن را غارت مى‌كردند، چندان كه به ساحل عمان رسيدند.