دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨٣ - ٧/ ٣ نبرد شخص امام

آنان را مى‌كشم، حال آن كه على را نمى‌بينم‌

و اگر وى آشكار شود، نيزه تيزم را در دهان او فرو مى‌برم!

پس على ٧ به سوى وى حمله كرد و هلاكش نمود و آن‌گاه كه شمشير را در او فرو برد، [آن مرد] گفت: خوش باد روان شدن به بهشت!

عبد اللّه بن وَهب گفت: نمى‌دانم به سوى بهشت يا جهنّم [رفت‌]!

پس مردى از بنى سعد گفت: «جز اين نيست كه من فريفته اين مرد (عبد اللّه بن وهب) شدم و در اين جا حضور يافتم. اكنون مى‌بينم كه او، خود، به شك افتاده است!

سپس با گروهى از يارانش عقب نشست. هزار تن [همراه او] به سوى ابو ايّوب انصارى [و پرچم امان او] گراييدند.

٢٧٢٣. مروج الذّهب: يكى از خوارج به ياران على ٧ يورش آورد و برخى را مجروح كرد و در هر سوى، شمشير مى‌زد و مى‌گفت:

ايشان را ضربه مى‌زنم؛ و اگر على را ببينم‌

شمشيرِ مَشْرَفى را جامه تنش مى‌سازم!

پس على ٧ به سوى وى درآمد، حال آن كه مى‌خوانْد:

«اى آن كه در جستجوى على هستى!

همانا تو را نادانى تيره‌بخت مى‌بينم.

تو از نبرد با او بى‌نيازى‌

بشتاب و براى نبرد به اين‌جا، اين سوى كه هستم، بيا!».

آن‌گاه، على ٧ به او يورش آورد و هلاكش كرد.

سپس يكى ديگر از ايشان برون آمد و به افراد، حمله بُرد و صفشان را شكافت و همان گونه كه يورش مى‌آورْد، گفت: