دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٧ - ٤/ ١ سخنرانى امام، پيش از حركت به سوى شام

فصل چهارم

تصميم امام براى نبرد دوباره با معاويه‌

٤/ ١

سخنرانى امام، پيش از حركت به سوى شام‌

٢٦٩٢. تاريخ الطبرى به نقل از عبدالملك بن ابى حرّه: آن‌گاه كه خوارج شوريدند و ابو موسى به مكّه گريخت و على ٧، ابن عبّاس را به بصره بازگرداند، در كوفه به خطابه برخاست و گفت: «سپاس خداى راست، هر چند روزگار، اين فاجعه دشوار و حادثه بزرگ را پيش آورده است، و شهادت مى‌دهم كه معبودى جز اللّه نيست و محمد ٦ پيامبر خداست.

امّا بعد؛ همانا نافرمانى موجب حسرت است و پشيمانى در پى دارد. من درباره اين دو داور و اين حكميّت، فرمانم را به شما ابلاغ كردم و رأيم را با شما در ميان نهادم." اى كاش از رأىِ قَصير پيروى مى‌كردند".[١] امّا شما سر باز زديد و به خواست خود عمل كرديد. پس [كار] من و شما مصداق سخن آن شاعر هوازِن است:

من در مُنعرَج اللّوى رأى خود را با شما در ميان نهادم‌

ولى شما در چاشتگاه روز ديگر به فايده آن آگاه شديد.

هلا كه اين دو مردى كه شما به داورى‌شان برگزيديد، به راستى حكم قرآن را پشت سر افكندند و آنچه را قرآن ميرانده، زنده داشتند و هر يك از آن دو، بى هيچ هدايتى از سوى خداوند، از خواهش نَفْس خويش پيروى كرد.

پس بدون داشتن حجّت روشن و سنّتِ از پيش رفته، داورى كردند و در داورى‌شان به‌

[١]. كنايه است از بى‌توجّهى به اندرز.