دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣٥ - ٣ شرات

٢. حَروريّه‌

درباره علّت نامگذارى ايشان به حَروريه، مبرّد در الكامل چنين آورده است:

ايشان را از آن روى «حروريه» ناميدند كه على رضوان اللّه عليه پس از آن كه گفتگوى آنان را با ابن عبّاس ديد، در ضمن گفتارش، به ايشان گفت: آيا نمى‌دانيد كه چون آن قوم، قرآن‌ها را بر افراشتند، به شما گفتم: «همانا اين كار، نيرنگ و عجز است و ايشان، اگر خواهان حكم قرآن بودند، به جنگ من نمى‌آمدند. سپس از من خواستار داورى شدند؟ آيا به ياد نداريد كه اين كار، براى من بيش از همه شما ناخوشايند بود؟»

گفتند: خداى را، آرى! ...

پس همراه وى دو هزار تن از حروراء بازگشتند، كه پيش‌تر در آن‌جا گرد آمده بودند. سپس على به ايشان گفت: «شما را چه بناميم؟».

آن‌گاه گفت: «شما حروريّه هستيد، زيرا در حروراء گرد آمديد».

٣. شُرات‌

اين نام، دو معناى متضاد را در بر دارد:

الف برگرفته از «شَرى» است، يعنى «خشم ورزيد». در اين باب، گفته شده است: ايشان را به اين نام خواندند؛ زيرا خشم مى‌ورزيدند و سرسختى مى‌كردند.

ب برگرفته از «شَرى» است، يعنى «فروخت». خوارج خود را «شُرات» به اين معنا قلمداد مى‌كردند، به اين اعتبار كه دنياى خويش را به آخرت فروخته‌اند و مصداق اين آيه مبارك‌اند: «و از مردم، كسى است كه براى جُستنِ خشنودى خدا، جانش را مى‌فروشد».[١]

[١]. تاج العروس: ج ١٩ ص ٥٦٨، لسان العرب: ج ١٤ ص ٤٢٩.