دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢١ - ٩/ ١٩ نامه معاويه به امام، در هنگامه نبرد

٢٥٤٤. الأخبار الطّوال: على ٧ در دل سپاه دشمن فرو مى‌رفت و با شمشيرش چندان ضربه مى‌زد كه تيغه آن كج مى‌شد. سپس [از دل سپاه‌] با اندامى خونْ‌رنگ برون مى‌آمد تا تيغه شمشيرش را راست گردانند. پس باز مى‌گشت و [باز] در دل سپاه فرو مى‌شد. [قبيله‌] ربيعه در همراهى با وى و پايدارى در جنگ، از كوشش فروگذار نكردند. خورشيد غروب كرده بود كه ايشان به معاويه نزديك شدند. وى به عمرو گفت: چه مى‌انديشى؟

گفت: خيمه‌گاهت را ترك كن!

معاويه از منبرى كه بر آن بود، فرود آمد و خيمه‌گاهش را ترك گفت. ربيعيان و پيشاپيشِ آنان على ٧، پيش تاختند تا بر سراپرده معاويه چيره شدند. پس آن را دريدند و بازگشتند. آن شب، على ٧ در ميان [مردم‌] ربيعه خوابيد.

٩/ ١٩

نامه معاويه به امام، در هنگامه نبرد

٢٥٤٥. شرح نهج البلاغة: در هنگامه نبرد صِفّين و بلكه در اواخر آن، معاويه به امام على ٧ نوشت:

از بنده خدا، معاوية بن ابى سفيان، به على بن ابى‌طالب.

امّا بعد؛ همانا خداى تعالى در آيه‌هاى استوار كتاب خويش مى‌فرمايد: «به تو و آنان كه پيش از تو بودند، وحى شده است كه اگر شرك ورزى، هر آينه، كارت تباه خواهد گشت و بى‌شك از خسرانكاران خواهى بود». و من تو را پرهيز مى‌دهم‌از اين‌كه با شكستن‌وحدت اين‌امّت و گسستنِ پيوستگى‌شان [به حق‌]، عمل و پيشينه خود را تباه سازى.

پس، از خدا پروا كن و توقّفگاهِ قيامت را ياد آور و از ريختنِ خون مسلمانان كه در آن به زياده‌روى افتاده‌اى، دست بردار. من از پيامبر خدا شنيدم كه مى‌فرمود: «اگر مردمِ صَنعا و عَدَن به قتل يك مرد مسلمان، هم‌دستى كنند، خداوند، ايشان را با بينى‌هاشان در آتش فرو مى‌افكَنَد». پس چگونه است حالِ كسى كه مسلمانانِ نام‌آور و مهاجران بزرگ را كشته است؟ فرو گذار آن [خلافتى‌] را كه آسياى جنگش، اهلِ قرآن و عابدان و مؤمنان، از پير كهنْ‌سال تا جوان نوخاسته را خُرد كرده، كه آنان همگى، به خداى تعالى ايمان دارند