منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٥٤٥ - چكيده سبب اخير

د) با توجّه به توسعه سرزمين‌هاى دولتِ اسلامى و فراوانى مسائل جديد و لزوم ارائه راه حل‌ها در پرتو كتاب و سنّت، و قصور عُمَر از احاطه به احاديث پيامبر [در ابعاد و زواياى گوناگون‌] و امكان ناسازگارى ميان رواياتِ عُمَر و ديگران و ... وى ضرورى ديد كه همان نگرش پيشين خود (يعنى رأى محورى) را تقويت كند و آن را بر سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله ترجيح دهد و شرعيّت اجتهاد را استوار سازد و از نقل حديث جلوگيرى كند؛ زيرا نقل و تدوين حديث باعث آگاهى مردم مى‌شد و اشتباهات عُمَر را نمايان مى‌ساخت.

اينكه عُمَر- در بخشى از دوران حكومتش- به صحابه اجازه اجتهاد (نه نقل حديث) داد براى توجيه كار خودش بود. دستور او به صحابه براى كم حديث‌گويى نيز در اين راستا صادر شد. اين امر اشاره به اين است كه خليفه اجازه نمى‌داد مسائلى را كه او نمى‌داند ديگران بشنوند. به اين ترتيب، منع تدوين از قلمرو خاص بيرون مى‌آيد و بسى دور است از آنچه درباره‌اش گفته‌اند، و حاكى از آن است كه تنها به امر خلافت و امامت مربوط نمى‌شود.