منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٤١٩ - روشنگرى و ردّ

پس بايد كه حديث جابر حمل شود بر اينكه: كسى كه به انجام مُتعه خبر داده، حديث تحريم به او نرسيده است. اين حديث مشهور نبود تا اينكه در زمان عمر درباره حكم آن نزاع روى داد و پس از آن، تحريمش آشكار شد واشتهار يافت.

اين چنين ميان احاديث وارده در اين موضوع، ائتلاف حاصل مى‌شود؛ و توفيق از جانب خداست‌[١].

روشن‌گرى و ردّ

سخن ابن قيّم به نظر درست نمى‌آيد؛ زيرا از امام على عليه السلام حرمتِ متعه زنان ثابت نشده تا بتوان آن را در اين راستا دليل قرار داد. امام عليه السلام و پسر عمويش عبدالله بن عبّاس از طلايه‌داران مجوّزانِ متعه‌اند و امامان از نس-- لِ آن حضرت- در طول تاريخ- از مدافعان جواز متعه زنان مى‌باشند.

چگونه مى‌توان تحريم متعه را به حضرت على عليه السلام نسبت داد در حالى كه خلفا جلسات مناظره را با ائمّه (از نسل حضرت على عليه السلام) برگزار مى‌كردند، و سؤال از متعه، در رأسِ فهرست سؤالات اين مناظرات (كه تاريخ آنها را براى ما حفظ كرده است) قرار داشت‌[٢].

اگر تحريم متعه از حضرت على عليه السلام ثابت مى‌بود، معناى اين همه پافشارى از سوى نسل آن حضرت در دفاع از حلال بودن متعه، چيست؟ چرا پيروان امام على عليه السلام به جهت قائل شدن به مشروعيّت اين متعه، در معرض تيرهاى انتقاد و ستيزه جويى قرار گرفتند؟ و چرا به خاطر آن شيعه در معرض هجوم و شبيخون قرارگرفت؟

آرى، صدور حليّت متعه از حضرت على عليه السلام به طُرُق متعدد- نزد هر دو فرقه- ثابت است و امامان مكتب «تعبّد محض» بر آن اجماع دارند. حديث منع از متعه را كه ادعا شده از امام على عليه السلام و ديگران است، تنها هواداران مدرسه اجتهاد و رأى نقل مى‌كنند.

[١] . زاد المعاد ٣: ٤٦٢.

[٢] . به عنوان نمونه، نگاه كنيد به: عيون اخبار الرضا عليه السلام ١: ١٣٢.