منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٦٦٣ - امام مهدى عليه السلام

امام عسكرى عليه السلام براى آنان كتاب عمل را مى‌فرستد كه به نظر مى‌رسد مسائل اصلى و اساسى را در بر داشته است، و اين بدان معناست كه امام عليه السلام به تدوين اهتمام فراوانى داشت؛ چراكه با وجود خود آن حضرت در ميان آنها، اهميّتِ تدوين گستردگى و فائده عمومى آن را ارج نهاد، و براى آنان كتاب عمل را فرستاد.

اهتمام اصحاب امام به تدوين و توثيق مُدوّنات، با توجّه به استنساخِ صفوانى از روى كتاب و سپس مقابله آن با كتاب ابن خانِبَه، به دست مى‌آيد؛ همان كتابى است كه پيش از آن، از سوى امام توثيق شد.

بنابراين، روند توثيق نزد اهل بيتعليهم السلام جايگاه مهمى داشت، آنان براى حفظ مُدوَّنات اين كار را به اصحاب و پيروانشان آموختند.

مُلَقَّب بِقُوراء [بخوراء] مى‌گويد:

فضل بن شاذان او را رهسپار عراق ساخت، به جايى كه ابو محمّد حسن بن على عسكرى آنجا بود. وى يادآور مى‌شود كه بر ابو محمّد درآمد چون مى‌خواست بيرون آيد كتابى را كه درون عبايى پيچيده بود و در بغل داشت، افتاد. امام عليه السلام آن را برداشت و نگريست. كتاب از نوشته‌هاى فضل بود. امام عليه السلام برايش رحمت طلبيد و فرمود: به اهل خراسان غبطه مى‌خورم، به جهت منزلتِ فضلِ بن شاذان و بودنِ وى در ميانِ ايشان‌[١].

از امام عسكرى عليه السلام درباره كتاب‌هاى بنى فضّال سؤال شد، گفتند: خانه‌هاى ما آكنده از آن كتاب‌هاست، چگونه به كتاب‌هاى آن عمل كنيم؟ امام عليه السلام فرمود:

خُذُوا بِما رَوَوا، وَذَرُوا ما رَأَوا[٢]؛

آنچه را روايت مى‌كنند برگيريد، و آنچه را سخن و عقيده خود آنهاست واگذاريد.

[١] . رجال كشّى ٢: ٨٢٠، رقم ١٠٢٧؛ وسائل الشيعه ٢٧: ١٠١.

[٢] . الغيبة( شيخ طوسى): ٣٩٠، حديث ٣٥٥.