منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٦٢٩ - امام جعفر صادق عليه السلام

ابو جعفر عليه السلام فرمود: والله، اين را على به دست خود نوشت و رسول خدا آن را املا كرد[١].

در كتاب اصول كافي از ابو بصير روايت شده كه گفت: از امام باقر عليه السلام پرسيدم: آيا شهادتِ زنازاده جايز است؟ فرمود: نه. گفتم: حكم بن عُتَيْبَه مى‌پندارد كه جايز است! فرمود:

خدايا، او را ميامرز! [گويا] خداى متعال براى حَكَم نفرموده‌ وَ إِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَ لِقَوْمِكَ ...[٢]) (اين قرآن ذكرى براى توست و براى قومت).

حَكَم به هر چپ و راستى مى‌خواهد برود. به خدا سوگند، علمِ دين را نمى‌توان ستاند مگر از خاندانى كه جبرئيل بر آنها فرود آمد[٣].

محمّد بن مسلم از امام باقر عليه السلام روايت مى‌كند كه فرمود:

نزد هيچ كدام از مردمان حق و صوابى نيست مگر اينكه از ما خاندان گرفته‌اند، و هيچ كس به حق و عدل قضاوت نمى‌كند مگر اينكه كليد و در و آغاز و سببِ آن اميرالمؤمنين على عليه السلام است؛ هرگاه امور بر آنها مشتبه شود و به خطا روند، خطا از خود آنهاست و اگر سخن درست بر زبان آورند، از امام على عليه السلام است‌[٤].

افزون بر اين، نزد امام محمّد باقر عليه السلام كتاب‌هاى زياد ديگرى وجود داشت كه آنها را از آبا و اجدادش و از صحابه خالص پيامبر صلى الله عليه و آله ستاند؛ چنان كه علمِ فراوانى را- كه ارث بُرده بود- املا كرد و كتاب‌هايى از زبانِ آن حضرت تدوين شد.

محمّد عجاج خطيب مى‌نويسد:

[١] . بصائر الدرجات: ١٨٥، حديث ١٤.

[٢] . زخرف/ ٤٤.

[٣] . اصول كافى ١: ٤٠٠، حديث ٥؛ بصائر الدرجات: ٢٩، حديث ٣.

[٤] . المحاسن: ١٤٦، حديث ٥٣؛ امالى مفيد: ٩٦، مجلس ١١، حديث ٦.