منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ١٤٤ - محور اول رشد و تكامل انديشه خود اجتهادى

ج) در تنظيم آداب فردى و اجتماعى جايى براى اعمالِ آراى شخصى نمى‌باشد؛ زيرا شريعت اسلام كامل است و همه احكام در قرآن هست، نياز و نقصانى نيست تا به مُكمّل شريعت احتياج باشد، شريعت، خودش، كامل و تامّ است؛ خداى متعال مى‌فرمايد: ... وَ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شَيْ‌ءٍ ...[١])؛ ما اين كتاب را كه بيانگر هر چيزى است بر تو فرو فرستاديم.

ويژگى اين دسته، فرمان برى كامل آنان است نسبت به آنچه از پيامبر صلى الله عليه و آله صدور يافته و در برابر بيانِ الهى، رأى و نظر نزدشان هيچ اعتبارى ندارد. افزون بر اين، آدميان معصوم نيستند، امكان دارد خطا كنند، سهو در كلامشان رخ دهد، و دچار فراموشى شوند.

دسته دوّم، كسانى‌اند كه پيامبر صلى الله عليه و آله را يك انسان عادى مى‌دانند كه گاه صواب مى‌گويد و زمانى خطا مى‌كند، ناسزا مى‌گويد و لَعن مى‌فرستد، سپس برايشان آمرزش مى‌طلبد[٢].

اين دسته، قداست و منزلتى را كه خدا به پيامبر داده است برنمى‌تابند و آن گونه كه خداوند فرمان داده است، با پيامبرش رفتار نمى كنند، واين حقيقتى است كه قرآن وحديث گوياى آن است.

در قرآن، آياتِ فراوانى درباره اين گروه هست:

* يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَ لا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَنْ تَحْبَطَ أَعْمالُكُمْ وَ أَنْتُمْ لا تَشْعُرُونَ‌[٣])؛ اى ايمان آورندگان، صداهايتان را بر پيامبر بلند مكنيد و او را چونان هم‌ديگر صدا مزنيد كه اين كار، ناخودآگاه اعمالتان را هيچ مى‌سازد.

[١] . نحل/ ٨٩.

[٢] . نگاه كنيد به: صحيح بخارى ٥: ٢٣٣٩، حديث ٦٠٠٠؛ صحيح مسلم ٤: ٢٠٠٧، حديث ٢٦٠٠؛ مسند احمد ٢: ٣٩٠، حديث ٩٠٦٢؛ سنن دارمى ٢: ٤٠٦، حديث ٢٧٦٥.

[٣] . حجرات/ ٢.