مكى است نزد اكثر مفسرين و از ابن عباس و قتاده مرويست كه الا سه آيه كه در مدينه نازل شده‌ فَإِنْ كُنْتَ فِي شَكٍّ مِمَّا أَنْزَلْنا تا آخر سه آيه و نزد ابن مبارك الا ايه و منهم من يؤمن الاية كه درباره يهود مدينه نازل يافته و عدد آيات آن صد و نه است نزد جميع غير از شامى و اختلاف در سه آيه است‌ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ‌ شِفاءٌ لِما فِي الصُّدُورِ شامى است و مِنَ الشَّاكِرِينَ‌ غير شامى و ابى بن كعب از پيغمبر ص روايت كرده كه هر كه اين سوره را قرائت كند بعدد هر كه تصديق يونس عليه السّلام كرده و تكذيب او نموده و بعدد هر كه با فرعون غرقشده ده حسنه براى او بنويسند و از ابى عبد اللَّه عليه السّلام مرويست كه هر كه تلاوت سوره يونس كند در هر دو ماه يا سه ماه از جاهلان نباشد و روز قيامت از مقربان بارگاه عزت بود و بدانكه چون حق سبحانه و تعالى ختم سوره برائه فرمودند بر رسول صلى اللَّه عليه و آله افتتاح اين سوره نيز بذكر او كرده و بآن چه باو نازل شد از قرآن و فرمود

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ الر دانسته شد كه حروف مقطعه نزد بعضى اسامى سوراند و نزد قتاده نامى است از نامهاى قرآن و علم الهدى رحمه اللَّه فرموده كه حق تعالى نام مينهد سوره را بهر چه اراده و حكمت او بآن تعلق گرفته باشد و آن‌چه مشهور است الر بمعنى انا اللَّه الرحمن است يا انا اللَّه ارى و در بحر آورده كه مقسم به است و هر حرفى اشارتيست از حق به حبيب خودش محمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلم يعنى سوگند ميخورم بآلاى خود بر تو در ازل و بلطف من با تو در وجود و برأفت من مر تو را تا ابد جواب قسم اينست كه‌ تِلْكَ‌ اين سوره يا تمام قرآن‌ آياتُ الْكِتابِ الْحَكِيمِ‌ آيتهاى قرآنست كه مشتملست بر حكمت يا وصف آن بحكمت باعتبار آنست كه كلامى است نازل از نزد حكيم مطلق و يا حكم كننده است ميان حلال و حرام و حاكم به بهشت كسى را كه اطاعت نمايد و به دوزخ آن را كه عصيان ورزد و يا محكم و متقن است كه در وى تناقض و اختلاف نيست يا آنكه هرگز رقم نسخ بر وى كشيده نشود يا كسى بر تغيير آن قادر نبود و نزد قتاده و مجاهد مراد بكتاب تورية و انجيل است و ساير كتب سابقه كه بر انبيا نازل شده يعنى اين سوره از آيات كتب الهيه است كه قبل از اين منزل گشته و گويند مراد لوح محفوظ است يعنى آن چه اين سوره متضمن آنست از آياتيست كه در لوح محفوظ مثبت است و از ابن عباس مرويست كه چون اساس نبوت محمد (ص) تاكيد يافت و حضرت پروردگار عز شانه او را برسالت اختصاص داد صناديد قريش اظهار انكار كرده گفتند عجب است كه خداى رسولى را