و يا در نماز روى خود را مستقبل قبله گردان كه آن شعار دين حنيف است بدانكه قوله ان اقم عطف است بر ان اكون الا آنست كه صله اين محكى است بصيغه امر و فرقى ميان خبر و امر نيست در غرض زيرا كه مقصود وصل جمله است بآنچه متضمن معنى مصدر است و جميع صيغ افعال مساوى‌اند در اين معنى خواه خبر باشد يا طلب و حقيقت معنى آنست كه (امرت بالاستقامة فى الدين و لا استبداد فيه باداء الفرائض الانتهاء عن القبائح او فى الصلاة باستقبال القبلة) و قوله تعالى‌ حَنِيفاً حالست از دين يا وجه يعنى روى آور بدين اسلام در حالتى كه آن دين مايل است از همه اديان بدين اسلام و يا متوجه دين اسلام باش در حالتى كه تو مايل باشى از همه اديان بدين اسلام‌ وَ لا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ‌ و مباش از شرك آورندگان اين خطاب متوجه بغير آن حضرتست و همچنين است قوله‌ وَ لا تَدْعُ مِنْ دُونِ اللَّهِ‌ و مخوان بجز از خدا ما لا يَنْفَعُكَ‌ آن چيزى را كه سود نكند تو را خواندن او و پرستيدن آن‌ وَ لا يَضُرُّكَ‌ و زيان نرساند بتو فرو گذاشتن آن‌ فَإِنْ فَعَلْتَ‌ پس اگر بكنى يعنى بخوانى آن چنين چيزى را فَإِنَّكَ‌ پس بدرستى كه تو إِذاً مِنَ الظَّالِمِينَ‌ آن هنگام از ظالمان باشى كه وضع دعا در غير موضع آن كنى و بجهة آن ضرر آن را كه عقابست بر خود لازم گردانى اگر گويند ما لا ينفعك و لا يضرك مشعر است بآنكه اگر نفع و ضرر از ايشان آيد عبادت ايشان كن و حال آنكه اين نيز جايز نيست گوئيم معنى آنست كه (ما لا ينفعك انفع الا له و لا يضرك ضر) يا آنكه معنى آنست كه (ان كان عبادة غير اللَّه ممن يضر و ينفع قبيحة فعبادة من لا يضر و لا ينفع اقبح) وَ إِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ و اگر برساند خدا بتو مرضى يا شدتى يا فقرى‌ فَلا كاشِفَ لَهُ‌ پس هيچ دفع‌كننده و بازدارنده نيست مر آن را إِلَّا هُوَ مگر او كه اللَّه است‌ وَ إِنْ يُرِدْكَ بِخَيْرٍ و اگر خواهد بتو صحت و راحت و غنا فَلا رَادَّ لِفَضْلِهِ‌ پس هيچ دفع كننده و باز گرداننده نيست مر آن فضل او را وضع فضل در موضع ضمير دليلست بر آنكه حقتعالى متفضل است باراده خير بر بندگان بى استحقاق از ايشان‌ يُصِيبُ بِهِ‌ ميرساند فضل را مَنْ يَشاءُ بآنكه ميخواهد مِنْ عِبادِهِ‌ از بندگان خود بر وفق مصلحت و حكمت‌ وَ هُوَ الْغَفُورُ و او است آمرزنده پس از غفران او بمعصيت او نااميد مشويد الرَّحِيمُ‌ مهربانست پس بطاعة او اميدوار رحمت او باشيد بدانكه ميتواند بود كه‌