در خانه خود طهارت كند و بعد از آن زيارت من كند در خانه من پس سزاوار است بر كسى كه زيارت او كرده باشند كه بزاير خود اكرام كند و در كشاف آورده كه از حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله مرويست كه‌

من اسرج فى مسجد سراجا انزل الملائكة و حملة العرش تستغفر له ما دام فى ذلك المسجد ضوؤه و من الف المسجد الفه اللَّه و اذا رايتم الرجل يعتاد المساجد فاشهدوا له بالايمان‌

يعنى هر كه چراغى در مسجد روشن كند ما دام كه در آن مسجد روشنى او باشد ملائكه و حاملان عرش براى او استغفار كنند و هر كه الفت بگيرد بمسجد حقتعالى با او الفت گيرد و چون به بينيد كه مردى عادت بمساجد كرده پس گواهى دهيد او را با ايمان كامل و نيز از آن حضرت نقل كرده كه‌

ياتى فى آخر الزمان ناس من امتى ياتون فى المساجد فيقعدون فيها حلقا ذكرهم الدنيا و حب الدنيا لا تجالسوهم فليس بهم للَّه حاجة

يعنى در آخر الزمان مردمانى باشند از امت من كه بمساجد روند و حلقه حلقه گرد يكديگر نشينند و متذكر بامور دنيا شوند و محبت دنيا را اظهار كنند و شما با ايشان ننشينيد كه حقتعالى را هيچ حاجتى بايشان نيست از ايشان بينياز است و نيز فرمود كه‌

الحديث فى المسجد ياكل الحسنات كما ياكل البهيمة الحشيش‌

يعنى ذكر دنيا در مسجد ميخورد حسنات را هم چنان كه چاروا گياه را ميخورد و ابو سعيد خدرى از آن حضرت روايت كرده كه فرمود چون بينى مردى را كه آمد و شد ميكند بمسجد و نماز بپاى ميدارد گواهى ده بايمان او از براى آنكه حقتعالى ميفرمايد كه‌ إِنَّما يَعْمُرُ مَساجِدَ اللَّهِ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ از نعمان بشير مرويست كه يكى از اصحاب گفت مرا در عمل همين كافى است كه حاجيان را آب ميدهم ديگرى گفت من باك ندارم از آنكه هيچ عملى نكنم پس از آنكه عمارت خانه خدا ميكنم مردى ديگر گفت جهاد در راه خدا از همه فاضل تر است عمر گفت خاموش باشيد تا رسول صلّى اللَّه عليه و آله از منزل خود بيرون آيد چون آن حضرت تشريف شرف ارزانى فرمود بحكومت پيش آن حضرت رفتند حق تعالى اين آيه را فرستاد كه‌ إِنَّما يَعْمُرُ مَساجِدَ اللَّهِ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ أَقامَ الصَّلاةَ وَ آتَى الزَّكاةَ وَ لَمْ يَخْشَ إِلَّا اللَّهَ‌ فَعَسى‌ أُولئِكَ‌ پس شايد كه آن عمارت‌كنندگان كه جامع كمالات علميه و عمليه‌اند أَنْ يَكُونُوا آنكه باشند مِنَ الْمُهْتَدِينَ‌ از راه يافتگان بطريق نجات ايراد كلمه عسى كه صيغه توقعست جهت قطع طمع مشركانست يعنى هر گاه كه اهتداى اين گروه كه مستجمع كمالات علميه و عمليه‌اند داير است ميان لعل و عسى پس حال آنها كه من كل الوجوه ناقص‌اند پيدا است كه چگونه خواهد بود شعر

جايى كه شير مردان در عرصه عتاب‌اند		روباه‌سيرتان را آنجا چه تاب دارند