براى اظهار معدلت است و در تبيان از ابن عباس رضى اللَّه عنه نقل ميكند كه درازى ميزان عمود پنجاه هزار ساله راه است و كفتين آن يكى از نور است و ديگرى از ظلمة حسنات را در كفه نور نهند و سيئات را در كفه ظلمت و نيز از حضرت رسالت (صا) مرويست كه شخصى را نزد ترازو آورند و نود و نه نامه او را كه پر از گناه باشد بگشايند و درازى هر نامه مد بصرى پس نطاقه از براى او بيرون آورند كه در آن كلمتين شهادتين نوشته باشد همه نامها را بر كفه نهند و اين را در كفه ديگر اين كفه بر آن بچربد و گويند كه اشخاص را در آن روز وزن كنند چنان كه در خبر آمده كه در آن روز مرد باشد كه جسيم و سيمين باشد و نزد خداى بوزن جناح پشه نباشد يعنى پريشه از بدن او گرانتر باشد و در مجمع آورده كه در كيفيت وزن اختلافست نزد بعضى آنست كه موزون صحايف اعمالند زيرا كه اعمال اعراضند و قابل وزن نيستند و بعضى ديگر بر آنند كه علاماتى مر حسنات و سيئات را ظاهر گردد در كفتين كه بآن ممتاز گردند از يكديگر مردمان بسبب آن عالم شوند بآنكه حسنات از سيئات بيشتر است و يا سيئات از حسنات و اين قول جبائى است و يا حسنات را صورتى نيكو ظاهر گردد و سيئات را صورتى بد و اين از ابن عباس مرويست يا نفس مؤمن و كافر را وزن كنند چنان كه گذشت و اين از عبيد بن عمير روايت است و يا آنكه وزن عبارت از عدل و راستى او سبحانه باشد و اين نيز مذكور شد و يا آنكه مراد بآن ظهور مقدار مؤمن باشد در عظم و مقدار كافر در ذلت كما قال اللَّه تعالى‌ فَلا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَزْناً فَمَنْ ثَقُلَتْ‌ پس هر كه را كه گران بود مَوازِينُهُ‌ اعمال سنجيده او و بر اين تقدير جمع موزونست و اگر جمع ميزان باشد نظر بر تعدد وزن و اختلاف موزونات باشد باين معنى كه هر نوع از انواع طاعات را ميزانى باشد و بهر حال گرانى ميزان بحسنات است و آنان را كه ميزان گران باشد فَأُولئِكَ‌ پس آن گروه‌ هُمُ الْمُفْلِحُونَ‌ ايشانند رستگاران و رسيدگان بفوز و نجات و ثواب ابدى‌ وَ مَنْ خَفَّتْ‌ و هر كه را كه سبك باشد مَوازِينُهُ‌ علمهاى وزن كرده او بجهة قلت طاعة و يا ترازوهاى اعمال او از اطاعت خالى باشد فَأُولئِكَ‌ پس آن گروه‌ الَّذِينَ خَسِرُوا آنانند كه زيان كردند أَنْفُسَهُمْ‌ بهره نفسهاى خود را يعنى فطرت سليمه خود را ضايع ساختند و اعتراف بچيزى كردند كه معرض ايشان بود بعذاب‌ بِما كانُوا بسبب آنكه بودند كه‌ بِآياتِنا به آيتهاى ما يَظْلِمُونَ‌ ستم ميكردند يعنى وضع تكذيب مينمودند در موضع تصديق‌

بعد از آن ذكر نعمت خود ميكند بر جميع مكلفان بتمكين در ارض و خلق ارزاق براى ايشان و انزال كتب‌