بِهِ‌ بآن يعنى دين حق‌ مِنْ قَبْلُ‌ پيش از بعث رسل يعنى تكذيب حق را عادت كرده بودند قبل البعثة پس از بعثت بر همان و تيره سلوك نمودند و بجهت تمرن و تعود بر تكذيب اطاعت رسولان خود نكردند و يا آنكه ايشان مانند قوم نوح بودند در تكذيب و عناد كَذلِكَ‌ مثل آن مهر خذلان و تخليه كه بر دلهاى مكذبان امم ماضيه نهاده بوديم بجهت فرط عناد و اصرار بر كفر و انهماك در ضلالت و عدم تدبر در آيات واضحه هاديه‌ نَطْبَعُ‌ مهر مى‌نهيم‌ عَلى‌ قُلُوبِ الْمُعْتَدِينَ‌ بر دل‌هاى از حد در گذرندگان در تكذيب يعنى مكذبان قريش و اضراب ايشان از اين امت و ايشان را تخليه ميكنيم و در وادى خذلان ميگذاريم و يا هم چنان كه علامتى بر دلهاى مكذبان امم ماضيه وضع كرديم كه دال باشد بر آنكه ايمان نياورند و بر كفر بميرند بسبب آن فرشتگان ايشان را هدف تير طعن و لعن كردند با معاندان و جاحدان زمان تو نيز چنين كرديم‌ ثُمَّ بَعَثْنا مِنْ بَعْدِهِمْ‌ پس برانگيختم از پس اين پيغمبران‌ مُوسى‌ وَ هارُونَ‌ موسى بن عمران و برادر او هارون را إِلى‌ فِرْعَوْنَ‌ بسوى وليد بن مصعب ابن قابوس كه فرعون آن زمان بود وَ مَلَائِهِ‌ و اشراف قوم او بِآياتِنا بآيت‌هاى ما يعنى معجز هاى روشن چون عصاويد بيضا و غير آن از آيات تسع‌ فَاسْتَكْبَرُوا پس گردن‌كشى كردند از قول آن و متابعت موسى و هارون نكردند وَ كانُوا و بودند ايشان‌ قَوْماً مُجْرِمِينَ‌ گروهى گناهكاران يعنى معتاد بتكذيب انبيا و تهاون بآيات كبريا و مصر بر اجرام و معاصى و متوغل در مناهى‌ فَلَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُ‌ پس آن هنگام كه آمد بديشان سخن راست و درست‌ مِنْ عِنْدِنا از نزديك ما يعنى چون موسى بديشان آمد و سخن حق بديشان القا كرد و بر وفق آن معجزه بديشان نمود كه مزيح شك و ريب بود قالُوا گفتند از فرط عناد و تمرد و طغيان‌ إِنَّ هذا بدرستى كه اينكه تو آورده و معجزه نام كرده‌ لَسِحْرٌ مُبِينٌ‌ هر آينه جادوييست آشكار يعنى تو در فن سحر فايقى و سحر تو واضح است در ميان جادو هاى ديگران‌ قالَ مُوسى‌ گفت موسى مر قايلان اين قول را أَ تَقُولُونَ‌ آيا مى‌گوييد شما لِلْحَقِ‌ مر سخن راست و معجزه روشن را لَمَّا جاءَكُمْ‌ آن هنگام كه بشما آمد كه اين سحر است حذف مقول قول بجهت دلالت ما قبل است بر آن و نميتواند بود كه قوله‌ أَ سِحْرٌ هذا مقول قول ايشان باشد زيرا كه حكم ايشان بر سبيل قطع و جزم بود بلكه آن استيناف است بانكار آنچه‌