تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٤١٥ - سوره هود(١١) آيات ١ تا ٩
وقتى كه نام برده شده است و آن آخر عمر مقدر است يعنى پيش از اجل مقدر شما را بعذاب استيصال هلاك نگرداند و ارزاق و اجال اگر چه متعلقاند باعمال لكن نسبت بهر يك از عباد مقسوم و معلوماند پس متغير و متبدل نشوند محققان گفته كه متاع حسن رضا است بر آنچه در دست او است از نعمة و صبر بر آنچه روى نمايد از محنت و در لطايف قشيرى مذكور است كه برخوردارى نيكو آن است كه حاجة مردمان بر دست او گذارده شود وَ يُؤْتِ و تا بدهد خداى كُلَّ ذِي فَضْلٍ هر خداوند فضلى را در دين فَضْلَهُ ثواب و جزاى فضل او هم در دنيا و هم در آخرت اين وعده موحد تايب است بخير دارين ابن مسعود فرموده كه ذو فضل كسيست كه حسنات او فضال باشد بر سيئات او و نيز عبد اللَّه مسعود گفته هر كه او سيئه كند براى او يك سيئه بنويسند و هر كه حسنه كند ده حسنه براى او بنويسند و اگر بر آن سيئه كه كرده باشد در دنيا عقوبتش كنند ده حسنه خالص وى را بماند و اگر نه يك حسنه مقابل يك سيئه برود و نه حسنه بماند و بعد از آن گفت (هلك من غلب احاده اعشاره) اى سيئاته حسناته ابن عباس فرمود كه هر كه را حسنات بر سيئاتش بيفزايد به بهشت رود و هر كه را سيئات بر حسناتش بيفزايد بدوزخ رود و هر كه را حسنات و سيئاتش برابر بود از اهل اعراف باشد و مدتى آنجا بماند و بعد از آن ببهشت رود وَ إِنْ تَوَلَّوْا و اگر شما اى كافران برگرديد از اسلام يا از متابعت من فَإِنِّي پس بدرستى كه من أَخافُ عَلَيْكُمْ ميترسم بر شما عَذابَ يَوْمٍ كَبِيرٍ از عذاب روز بزرگ كه قيامت است وصف يوم بكبير باعتبار عظم اهوال آن چيزيست كه در او است و در تيسير گويد مراد روز بدر است و گفتهاند روز شدت و مشقت و آن ابتلاى كفار بود بقحط و غلا تا حدى كه مرده و مردار ميخوردند إِلَى اللَّهِ بسوى مجازات خدايست مَرْجِعُكُمْ بازگشت شما وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ و او بر همه چيزى از اعاده و اثابه و تعذيب قَدِيرٌ توانا است پس قادر باشد بر تعذيب ايشان اين تقرير است براى كبر آن روز آوردهاند كه جمعى مشركان بيباك عداوت حضرت رسالت پناه مىورزيدند و بجهة مصلحت زمان در اخفاى آن ميكوشيدند روزى با يكديگر ملاقات نموده گفتند چون پردهها فرو گذاريم و خود را بجامها بپوشيم و سينههاى خود را فراهم گيريم در عداوة محمد صلّى اللَّه عليه و آله كسى چگونه بر آن اطلاع يابد حقتعالى آيه فرستاد أَلا إِنَّهُمْ يَثْنُونَ بدانيد بدرستى كه در مىنوردند صُدُورَهُمْ سينههاى خود را بكفر و دو تو ميكنند آن را بر عداوة حبيب من و يا روى از حق گردانيده منعطف ميشوند بر كفر انعطاف صدور عبارتست از پوشيده