تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٣١٧ - سوره التوبة(٩) آيات ١٠٠ تا ١٠٩
ميجويند بصدقات خود و وسيله ميسازند آن را بقرب الهى وَ صَلَواتِ الرَّسُولِ و سبب دعاهاى پيغمبر (ص) كه پيوسته متصدقان را بخير و بركت دعا ميكند و آمرزش ميطلبد نزد اخذ صدقات از ايشان هم چنان كه فرمود
اللهم صل على ابى اوفى
و گويند مراد بآن استغفار است أَلا إِنَّها بدانيد كه نفقات ايشان يا صلوات رسول قُرْبَةٌ لَهُمْ سبب نزديكيست مر ايشان را ببارگاه عنايت ربانى و وسيله قرب مكانة و منزلت نزد درگاه سبحانى سَيُدْخِلُهُمُ اللَّهُ زود باشد كه در آرد خدا ايشان را فِي رَحْمَتِهِ در بهشت خود كه محل نزول رحمت است زيرا كه سين براى تحققست و قوله إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ براى تقرير آنست يعنى بدرستى كه خدا آمرزنده است متصدقان را و مهربان بر متقربان
و بعد از ذكر منافقان بيان حال سابقان بايمان ميفرمايد كه وَ السَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ و پيشى گيرندگان پيشينيان يعنى آنها كه سبقت دارند بر عامه مؤمنان در ايمان مِنَ الْمُهاجِرِينَ از مهاجران يعنى آنان كه از مكه هجرت كردند و بمدينه آمدند از سعد بن مسيب و حسن بن سيرين و قتاده نقلست كه مراد آنهايند كه بدو قبله با پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله نماز گذاردند و شعبى بر آنست كه مبايعان بيعت رضواناند كه آن بيعت حديبيه بود و حضرت بعد از اين بيعة فرمود كه
من اسلم بعد ذلك و هاجر فليس من المهاجرين الاولين
و عطاء بن ابى رياح گفت كه اهل بدراند و جبائى بر آنست كه آنانند كه قبل از هجرت اسلام آوردند وَ الْأَنْصارِ و از انصار يعنى آنها كه از ساكنان مدينهاند و اهل مكه را يارى دادند در انوار گفته كه مراد اهل بيعة عقبه اولىاند كه هفت كس بودند و يا اهل عقبه ثانيه كه هفتاد بودند و يا آنها كه بر دست مصعب بن عمير ايمان آوردند قبل از بيعة عقبه ثانيه وَ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ و آنان كه متابعت كردند سابقان را بِإِحْسانٍ بايمان و طاعت مراد اصحابند از مهاجر و انصار كه پيروى سابقان ميكردند نه مطلق و گفتهاند هر كه متابعت ايشان كند تا قيامت از زمره تابعانست و آنچه متعارف و مشهور است اصحاب آنانند كه در عهد پيغمبر (ص) بودند و بصحبت او فايز شدند و تابعين آنان كه بعد از اصحاب بودند و اتباع تابعين آنها كه بعد از تابعين بودند رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ خوشنود شد خدا از ايشان بقبول طاعت ايشان از سابق و لاحق وَ رَضُوا عَنْهُ و خوشنود شدند ايشان از خدا بآنچه يافتند از نعم دينيه