است كه ابى خلف را در روز بدر اسير كردند وى خود را باز خريد چون خواست كه برود گفت يا محمد صلّى اللَّه عليه و آله اسبى دارم و هر روز قرفى از گاورس باو مى‌دهم و او را قوت ميدهم و نيرومند ميگردانم تا بر آن سوار شده تو را بر بالاى آن بكشم رسول صلّى اللَّه عليه و آله فرمود نه‌چنانست كه تو مى‌گويى بلكه من تو را خواهم كشت انشاء اللَّه تعالى و چون روز احد شد ابن خلف بر آن نشسته بود و بهر طرف مى‌تاخت تا بنزديك حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله رسيد جمعى از اهل اسلام قصد كردند كه او را بكشند حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله فرمود كه او را رها كنيد كه كشنده او منم و حربه در دست داشت و چون ابى خلف نزديك آن حضرت رسيد حربه را بر پهلوى وى زد استخوانهاى پهلوى وى در هم شكست مردمان او را از آنجا برگرفتند و گفتند اين زخم كارگر نيست ابى گفت اين را مگوييد بخداى كه محمد صلّى اللَّه عليه و آله طعنه بر من زد كه اگر بر همه اهل روى زمين قسمت كنند همه را هلاك گرداند و من ميدانم كه از اين زخم جان بدر نبرم و شما در روز بدر نشنيديد كه محمد صلّى اللَّه عليه و آله مرا فرمود كه من تو را ميكشم انشاء اللَّه تعالى و اللَّه كه محمد صلّى اللَّه عليه و آله دروغ نگفت پس او را بر دست گرفتند و ميبردند در اثناى راه بر سر دست ايشان جان بداد و بجهنم رفت و هم در راه او را دفن كردند و گفته‌اند كه مراد رميه بود كه در روز خيبر حضرت بحصن كفار انداخت چنان كه در روايت صحيحه وارد شده كه در روز خيبر كمان را طلبيد و تيرى بدان پيوست و بجانب كفار و حصن خيبر انداخت و آن تير بر لبابة بن حقيق آمد كه بر بستر خود خفته بود و جمهور مفسران بر آنند كه مراد روز بدر است و سوق آيه نيز دال است بر آن و ارباب تحقيق و اصحاب تدقيق در كلام ظفر انجام و ما رميت اذ رميت سخنان گفته‌اند و از جمله صاحب تاويلات فرموده كه حقتعالى راه نمود صحابه را بفناى احوال در سلب افعال ايشان و اثبات آن براى خود كه‌ فَلَمْ تَقْتُلُوهُمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ قَتَلَهُمْ‌ اما چون حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله در مقام بقاء بالحق بود فعل را از او سلب كرد كه‌ وَ ما رَمَيْتَ‌ و آن را نسبت داد باو كه اذ رميت انگه اسناد كرد آن را بخود كه‌ وَ لكِنَّ اللَّهَ رَمى‌ تا افاده معنى تفصيل كند كه در معنى عين فيكون الرامى محمدا لا بنفسه و در فتوحات مكيه آورده كه حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله سبب بود در رمى بحكم كنت سمعه و بصره و يده پس ازاله سبب در ما رَمَيْتَ‌ بحسب حكم باشد نه بحسب عين و گويند كه بنا بر كمال حال مصطفوى و مريت استغراق نبوى صلّى اللَّه عليه و آله در حالت فنا نسبت بهمه انبيا و اوليا نسبت فعل را از او دفع كرد هر چند نشانه فعل وى بود حيث قال‌ إِذْ رَمَيْتَ‌ پس با آنكه هم از داود حاصل عمل آمد كه‌ وَ قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ‌ آن را نسبت بداود داد و بخود منسوب گردانيد تا معلوم شود كه ميان مصطفى صلّى اللَّه عليه و آله و ساير انبيا فرق بسيار است حاصل كه حق سبحانه و تعالى كفار را مغلوب ساخت بالقاى رعب و امداد ملائكه تا حق را ظاهر سازد وَ لِيُبْلِيَ الْمُؤْمِنِينَ‌ و تا عطا دهد مؤمنان را و نعمت ارزانى فرمايد مِنْهُ‌ از نزديك خود بَلاءً حَسَناً عطائى نيكو و