تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٢٦٨ - سوره التوبة(٩) آيات ٣٠ تا ٣٩
محرم را حرام ساخت و صفر را حلال كرد و گاه بودى كه در اثناء محاربات ايشان ماه حرام نوشدى حربه او را تاخير كردندى بماهى كه بعد از آن او را حلال دانستندى و در سالى چهار ماه را حرام ميدانستند اما اختصاص اشهر حرام را فرو گذاشته مجرد عدد را اعتبار كردندى و اينعمل را نسيئ ميگفتند حقتعالى فرمود كه إِنَّمَا النَّسِيءُ جز اين نيست كه تاخير حرمة ماهى بماهى ديگر زِيادَةٌ فِي الْكُفْرِ افزونيست در كفر زيرا كه تحليل ما حرم اللَّه و تحريم ما احل اللَّه كفرى ديگر است كه با كفر ايشان انضمام يافته نزد ابو على نسيئ مصدر است چون نكير يقال نسا نسينا اذا أخره به فعيل بمعنى مفعول زيرا كه مؤخر ما هست و مراد معنى مصدريست كه آن تاخير شهر حرام است بشهرى ديگر يُضَلُ گمراه ميگرداند و حفص يضل بصيغه مجهول ميخواند يعنى گمراه گرديده ميشوند بِهِ بدين عمل الَّذِينَ كَفَرُوا آنان كه كافر شدند گمراهى زياده بر زياده يُحِلُّونَهُ حلال ميكنند نسيئ را كه آن تاخير حرمت ما هست بما هى عاماً يك سال وَ يُحَرِّمُونَهُ و حرام ميگردانند آن را عاماً سال ديگر لِيُواطِؤُا تا موافق سازند و تمام كنند عِدَّةَ ما حَرَّمَ اللَّهُ شما را آن چه خداى تعالى حرام كرده است يعنى چهار ماه محرم لام متعلقست بيحرمونه فَيُحِلُّوا ما حَرَّمَ اللَّهُ پس حلال ميكنند آن چه خدا حرام گردانيده بمواطات عدد فقط بدون مراعات وقت زُيِّنَ لَهُمْ آراسته گردانيده شده است براى ايشان يعنى شيطان بياراسته است در دل ايشان سُوءُ أَعْمالِهِمْ بدى كردارهاى ايشان را وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ و خدا راه ننمايد بحق و منع لطف كند بر وجه تخليه گروه ناگرويدگان را كه بجهت فرط عناد و انكار نظر در دلايل هاديه نميكنند و يا در قيامت طريق بهشت بايشان نمينمايد از مجاهد مرويست كه هر دو سال صفر نسيئ عرب بود و سالى كه سوره برائة برسول صلّى اللَّه عليه و آله نازل شد كفار مكه حج در ذو القعده كردند پس سال ديگر كه رسول صلّى اللَّه عليه و آله حجة الوداع كرد حج ايشان با ذو الحجه افتاده بود و چون باين آيه نسيئ حرام شد رسول صلّى اللَّه عليه و آله در حجة الوداع خطبه كرد و در آن فرمود كه
الا ان الزمان قد استدار كهيئة يوم خلق السماوات و الارض السنة اثنى عشر شهرا منها اربعة حرم ثلث متواليان ذو القعدة و ذو الحجة و محرم حد فرد و هو و رجب مضيء الذى بين الجمادى و شعبان
يعنى روزگار بگرديد و هم چنان شد كه بود در روزى كه آسمانها و زمينها خلق فرمود ماههاى حرام بجاى خود واقع شد و حج با ذو الحجه افتاد و نسيئ باطل شد سالى دوازده ماهست چهار