مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٩ - آیا انسان برای رسیدن به سعادت نیازمند به راهنماست؟

پس نه تنها یک فرد در رسیدن به سعادت نیازمند به راهنماست بلکه نوع بشر نیز چنین نیازمندی را دارد.

ولی از طرف دیگر آیا میتوان قبول کرد که چنین نیازمندی بزرگی که نتیجهاش سرگشتگی انسان است در کار باشد و دستگاه عظیم و منظّم خلقت که در زمینه احتیاج همواره شاهکارهای خود را بروز میدهد، این نیازمندی را ندیده گرفته باشد و از افق مافوق تدبیر انسانی- یعنی افق وحی- او را رهبری و هدایت نکند و لوح ضمیر افرادی پاک و آماده را به انوار اشراق غیبی روشن نکند؟

شیخ ابوعلی سینا در آخر کتاب النجاة میگوید:

و الحاجة الی هذا الانسان فی ان یبقی نوع الناس و یتحصل وجوده اشدّ من الحاجة الی انبات الشعر علی الاشفار و علی الحاجبین و تقعیر الأخمص من القدمین و اشیاء اخری من المنافع التی لا ضرورة فیها فی البقاء بل اکثر مالها انها تنفع فی البقاء.

احتیاج به چنین انسانی (انسانی که بتواند وحی الهی را بگیرد) در بقای نوع انسان بسی بیشتر است از احتیاج به اینکه بر روی پلکهای چشم، مژگان و بر بالای چشم، ابرو و در کف قدم، گودی، و اشیائی از این قبیل در زمینههای دیگر که ضرورتی در بقای انسان ندارد، پیدا شود ...

یگانه طرحی که صلاحیت دارد بشر آن را برنامه سعادت خود قرار دهد، طرحی است که از طریق وحی به وسیله انبیاء عظام تدریجا برای بشر بیان شده است و صورت کامل آن دین مقدّس اسلام است. بحث در جزئیات این طرح از وظیفه این درس خارج است.

بسیار دیده میشود که افرادی کم اطّلاع و ساده ضمیر که خود را تسلیم طرح سعادت انبیاء کردهاند بدون آنکه کاملا به مزایای آن پی برده باشند آن اندازه از سعادت بهرهمند میباشند که یک صدم آن را یک نفر دیگر که مدعی دانش است و با شمع کم فروغ دانش خود میخواهد این بیابان بیکران را بپیماید و سرگشته از این سو به آن سو میدود، دارا نیست.

پس از این مقدمات اکنون به شرح و توضیح متن این نمط میپردازیم.