مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٤٨٤ - جواب
و در ترجمۀ رفد گفته است كه: بنى ارفده طايفهاىاند از اهل حبشه كه رقّاصى مىكنند [١]، تمام شد كلام جوهرى.
قاصر گويد كه: احاديثى كه اهل سنّت در باب جواز غنا و رقص و دف و ساز نقل كردهاند شيعيان آن را دروغ و موضوع مىدانند، مانند حديثى كه در باب عشق روايت كرده است خطيب بغدادى به سند خود از عايشه [٢]، و همچنين ابن الماجشون و دارمي و دار قطني و غيرهم به سندهاى خود از ابن عبّاس روايت كردهاند كه: عايشه و ابن عبّاس- هر دو- از پيغمبر (صلّى اللّه عليه و آله) شنيدهاند كه فرمود: «من عشق فعفّ و كتم فمات و هو شهيد» [٣] او «مات شهيدا» [٤] يعنى هر كه عاشق شود پس عفّت ورزد و عشق خود را پنهان دارد تا بميرد، پس او شهيد است، و به اين سبب قتيل عشق را شهيد مىدانند.
و در «ديوان الصبابه» از رافعى شافعى نقل كرده است كه او شهيد عشق را از جملۀ شهدا شمرده است [٥].
و صفدى شافعى در «شرح لاميّۀ عجم» گفته است كه: شنيدم از بعضى كه نور الدين شهيد را شهيد گفتند به سبب آنكه با غلامى محبّت به هم رسانيد
[١] الصحاح: ٤/ ١٦٩٧.
[٢] همانطورى كه مؤلف (رحمه اللّه) در «خيراتيه: ٢/ ٤٠١- ٤٠٣»، و «راهبرد اهل سنت به مسأله امامت (سنة الهداية): ١٤١» يادآور شدند؛ عدهاى از علماى بزرگ اهل تسنن نيز اين حديث را موضوع و دروغ مىدانند. براى توضيح بيشتر مراجعه شود به «سلسلة الاحاديث الضعيفة و الموضوعة ١/ ٤٠٢- ٤٠٨».
[٣] كنز العمّال: ٣/ ٣٧٢ حديث ٧٠٠٠، تاريخ بغداد: ٥/ ١٥٦، اتحاف السادة المتّقين: ٧/ ٤٤٠.
[٤] كنز العمّال: ٣/ ٣٧٢ حديث ٦٩٩٩، ٤/ ٤١٦ حديث ١١١٧٩، تاريخ بغداد: ١٢/ ٤٧٩، ١٣/ ١٨٤، كشف الخفاء عجلونى: ٢/ ٢٦٣. الغيث الذي انسجم في شرح لامية العجم ... توضيح: در اين كتاب از دارمى و دارقطنى نيز نقل كرده است.
[٥] ديوان الصبابه: ٢٥٧.