مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٣٢٥ - جواب
جواب:
آن است كه شال را بر دوش اندازد [١].
و قال الجزري في «النهاية»: إنّه كان يتوشّح بثوبه أي: يتغشّى به، و الأصل فيه من الوشاح و هو شيء ينسج عريضا من أديم، و ربّما رصّع بالجوهر و الخرز، و تشدّه المرأة بين عاتقيها و كشحيها، و يقال فيه: و شاح و إشاح، و منه حديث عايشه: «كان رسول اللّه (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) يتوشّحني و ينال من رأسي [٢]، أي يعانقني و يقبّلني» [٣].
سؤال ظنح [٩٥٨]:
هرگاه پيشنماز رداء را پهن نكند كه دوش را بپوشاند و همچنان در گردن اندازد و طرف چپ را بر جانب راست اندازد، چه صورت دارد؟ و اگر آويخته باشد و بيندازد چون است؟
جواب:
در صورت اوّل شايد سنّت رداء به عمل نيامده باشد چون دوش را نپوشيده و صورت ثانى را بعضى طريق يهود مىدانند [٤].
سؤال ظنط [٩٥٩]:
عورتى كه در نماز بايد پوشيده شود چيست؟
جواب:
از مردان همان عورت متعارف ايشان است، يعنى ذكر و خصيتين و سوراخ دبر و اگر از ناف تا سر زانو را بپوشاند بهتر است.
و امّا زنان پس مجموع بدن ايشان عورت نمازى است مگر همان مقدار از رو كه در وضوء شستن آن واجب است، و دستها از بند دست تا سر انگشتان از شكم و پشت و پشت پاها از زير قوزك پا تا سر انگشتان از روى پا و كف آن و در وجوب ستر مو خلاف ضعيفى هست [٥] و اصحّ وجوب است، پس اگر زير چانه
[١] لازم به يادآورى است كه: مراد مؤلّف (رحمه اللّه) اين است كه شال را بر روى لباسها بر دوش اندازد، و اين برگرفته از روايات مىباشد. مراجعه شود به: وسائل الشيعة: ٤/ ٣٩٥- ٣٩٨ باب ٢٤.
[٢] مسند احمد: ٧/ ٢٦٨ حديث ٢٥٠١٥، ٣١٣ حديث ٢٥٣١٣ (با اندكى اختلاف).
[٣] نهاية ابن اثير: ٥/ ١٨٧.
[٤] روض الجنان: ٢١١، حدائق الناضرة: ٧/ ١٤٠.
[٥] مختلف الشيعة: ٢/ ٩٦.