مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٤٧١ - جواب
شنيده كه او را حذر ممكن نبوده ديت بر عاقلۀ تيرانداز است، و اگر كسى كودكى را بر دوش گرفته، در ميان ايشان بگذراند و تير بر آن كودك خورد و بكشد، ديت بر آن است كه كودك را به دوش گرفته، و بعضى بر عاقلۀ تيرانداز مىدانند [١].
سؤال غقفد [١١٨٤]:
هرگاه دو كشتى در اثناى حركت به هم خورند و هر دو شكسته شوند و اموال و نفوس محترمه تلف شوند چه بايد كرد؟
جواب:
اگر باد اختيار را از دست هر دو گرفته و بدون اختيار ايشان بوده، هيچ يك ضامن نيستند، و اگر به اختيار ايشان حركت مىكرده و صاحب كشتى كه كشتى را مىرانده و صاحب مال يكى است، نصف قيمت هر كشتى و آنچه در كشتى هست از اموال؛ بر صاحب كشتى ديگر است و اگر كشتى از ملّاحان است و اموال از ديگران؛ نصف قيمت هر كشتى بر ديگرى است و هر دو ضامن اموال هر دو كشتى خواهند بود براى صاحبانش.
و اگر جمعى در كشتيها تلف شده باشند، اگر عمدا كردهاند قصاص بر ايشان لازم مىشود، و اگر به خطا كردهاند بر مال ايشان لازم مىشود.
سؤال غقفه [١١٨٥]:
آيا غنا كردن در قرآن و مرثيهخوانى حلال و مستثنى است يا نه؟
جواب:
نه، بلكه حرامتر و بدتر است از جاهاى ديگر، نظر به عمومات و اطلاقات اخبار بسيار در حرمت و مذّمت غنا، مثل صحيحۀ كنانى [٢] و صحيحۀ وشّاء [٣]
[١] ايضاح الفوائد: ٤/ ٦٥٩.
[٢] كافى: ٦/ ٤٣١ حديث ٦، وسائل الشيعة: ١٧/ ٣٠٤ حديث ٢٢٥٩٦.
[٣] كافى: ٦/ ٤٣٢ حديث ٨، وسائل الشيعة: ٧/ ٣٠٦ حديث ٢٢٦٠٤.
توضيح: هر چند در سند اين روايت «سهل بن زياد» و «حسن بن على بن زياد الوشّاء» واقع شدهاند و اين دو نفر توثيق نشدهاند امّا بنابر مبناى عدّهاى از علما مانند علّامه وحيد و مصنّف