مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٤٣٦ - جواب
نفع جسمانى از صحّت و قوّت، و دويم نفع روحانى از سرور و بهجت، و در مضرّتهاى آن گفتهاند كه: مورث آزار سل و دق و استسقاء [١] و خفقان قلبى و سكته، و موت فجأة، و ترس و نامردى مىشود، و در حديث صحيح و حسن و موثّق از حضرت امام جعفر صادق (عليه السلام) منقول است كه فرمود: «هر كه يك جرعه شراب بخورد حق تعالى تا چهل روز از او هيچ نمازى قبول نكند» [٢].
و در چند حديث ديگر فرموده است كه: «اگر در ميان آن چهل روز بميرد كافر خواهد مرد» [٣].
سؤال غقسط [١١٦٩]:
ورثه در مقبرۀ وقفى در زمين لحدى ساختهاند و ميّت خود را دفن نمودهاند، آيا بعد از سى سال يا بيشتر ورثۀ ديگر را رسد كه با رضاى ايشان ميّت ديگر را در آن لحد گذارند؟ و اگر گذاشته باشند ورثۀ اوّل را چه تسلّط بر ايشان هست؟
جواب:
نبش قبر جايز نيست مطلقا، مگر در چند جا، از آن جمله آن است كه: اعضاى ميّت پوسيده باشد حتّى استخوانهاى او، به اين معنى كه چون دست بر او گذارند از هم بپاشد، و رضاى ورثه در آن دخلى ندارد، و هرگاه نبش محرّم به عمل آمد و ميّت ديگر در آن دفن شد نبش آن ثانيا نيز حرام است، ورثۀ اوّل را تسلّطى بر نبش نيست، لكن اگر اسباب لحد را از ملك خود از براى ميّت خود ساخته باشند و وقف نكرده باشند بهتر آن است كه ورثۀ ثانى؛ ايشان را راضى كنند به اين كه قيمت المثل اعيان مملوكه موجوده را به ايشان دهند و زياده بر اين؛ حقّى مطلقا ندارند، و اللّه العالم.
[١] استسقاء يك نوع مرضى است كه بيمار آب بسيار خواهد و يا اينكه موجب شود كه آب در شكم جمع شود (فرهنگ معين: ١/ ٢٤٩).
[٢] كافى: ٦/ ٤٠١ حديث ٤ و ٥ و ٦ و ١١، وسائل الشيعة: ٢٥/ ٢٩٨ حديث ٣١٩٥٢٣١٩٥١ و ٣١٩٥٣.
[٣] كافى: ٦/ ٤٠٠ حديث ١ و ٢، وسائل الشيعة: ٢٥/ ٣٢٣ حديث ٣٢٠٢٠ و ٣٢٠٢١.