مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٤٧٨ - جواب
فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ [١]، زيرا كه زنا را مباشرت مىگويند، و آيۀ وَ لٰا تَقْرَبُوا الزِّنىٰ [٢] شامل آن نيست به اعتبار آنكه زنا مفرد محلّى است و عمومش خلافى است و حملش بر صورتى كه مصاحب شرب خمر باشد- چنانكه متعارف است- بد نيست، و جواب از هر دو يكى است، و چون متديّن تجربه كند و بر احوال طاعت اطلاع يابد و انصاف دهد؛ مىداند كه هر عبادتى كه بهتر و ثوابش بيشتر است؛ شيطان را دخل در آن و در ابطال آن بيشتر است، بلكه تا سعى دارد به آن وسيله مكلّف را مىلغزاند و او را مصداق: الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَيٰاةِ الدُّنْيٰا وَ هُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً [٣] مىگرداند، العاقل يكفيه الإشارة و الجاهل لا ينفعه ألف عبارة، خلاصه: در اين حال ارتحال، فرصت تطويل مقال در اين مجال نيست.
سؤال غقفو [١١٨٦]:
بعضى غليان را حرام مىدانند و استدلال به بعضى خوابها مىنمايند نزد شما چه حكم دارد؟
جواب:
مانند اكثر محلّلات مورد احكام خمسه است و غليان حرام و حلال و واجب و مندوب و مكروه است، و نظر به اوقات و اشخاص مختلف است، مثل خوردن گوشت و شكر.
و امّا آن خوابهائى كه به آن استدلال مىكنند، پس بر فرض صدق؛ حمل آنها بر مورد حرام ممكن است با وجود آنكه بر خلاف آن و حليّت غليان نيز خوابها ديدهاند و در حجيّت خواب غير معصوم سه قول است، ثالثش آن است كه:
حجّت است ما دام كه معارضى نداشته باشد.
و روى ثقة الإسلام في «الكافي» في الحسن- ب: ابراهيم- و الصدوق في
[١] بقره (٢): ١٨٧.
[٢] اسراء (١٧): ٣٢.
[٣] كهف (١٨): ١٠٤.